De vier (!) dagen voor Kerst woog ik exact 90.1 kilo. Hoe ik dat weet? Omdat ik iedere ochtend op de weegschaal sta. Verstandig? Nee. Maar ik kan niet anders. Op 24 december woog ik hetzelfde als 23, 22 en 21 december. Nooit weeg ik vier dagen achter elkaar precies hetzelfde.

Met de Kerst zou ik iets meer koolhydraten eten dan ik tot dan toe gewend was, maar 'los' zou ik beslist niet gaan. En zo ging het ook: 1 broodje en een klein stukje kerststol bij het ontbijt, 3 partjes gebakken aardappel bij het avondeten, 2e kerstdag een klein plakje zelfgebakken appelcaketulband en een paar stukjes stokbrood. Verder geen koolhydraten.

Als ik iets geleerd heb deze kerstdagen is het dit: ik ben de afgelopen 9 weken erg gewend geraakt aan het eten van weinig tot geen koolhydraten. Het brood met kerst was heerlijk, maar niet zo lekker dat ik niet meer zonder zou kunnen of willen. De appelcake was wel verrukkelijk en daar had ik best meer van kunnen eten. Dat heeft vermoedelijk ook te maken met de achtergrond van deze tulband. Toen mijn moeder 29 jaar geleden overleed, heb ik haar grote tulbandcakevorm geërfd. En hoewel ik een hekel heb aan het overmatige eten met kerst, is de appeltulband wel echt een kersttraditie in ons gezin. Hij staat midden op tafel en er ligt altijd een mes naast: er wordt regelmatig een stukje vanaf gesneden. En omdat de cakevorm groot is, valt de appelcake ook nooit klein uit.

Op 27 december heb ik de dieetdraad van vóór kerst weer opgepakt en dat is eigenlijk wel lekker makkelijk. Daar verbaas ik me over. Mijn conclusie na deze kerstdagen is dat ik eetverslaafd ben geweest. Met de nadruk op 'ben geweest’'. Eerlijk is eerlijk, ik blijf chips, chocola, koek, pasta, appelcake en friet erg lekker vinden, maar ik ken te goed de keerzijde van het eten daarvan.

Ook op eerste kerstdag ben ik na het plassen in mijn ondergoed op de weegschaal gestapt. Daar kreeg ik een knipoog van God: Hij doet alles op Zijn tijd, nooit te vroeg en geen dag te laat. Ik woog 89.9!