'De afgelopen weken voelde ik me uitgeput,' luidt het antwoord. 'Het liefst zou ik 's morgens in bed blijven liggen en helemaal niets hoeven. Alles is me teveel. Ik huil zonder te weten waarom en heb het gevoel dat m'n leven op de kop staat. Ik doe de dingen wel, maar ik ben er niet echt bij.' Meike zit stil op haar stoel. Haar ogen staan vermoeid en haar gezicht steekt wit af bij haar felgroene shirt. 'Aan mijn eetdagboek zie je dat ik veel meer heb gegeten dan het basismenu,' vervolgt ze triest. 'Ik ben eerder aangekomen dan afgevallen.'

Het doel voor deze twee weken was om meer structuur aan te brengen in haar maaltijden, zodat haar behoefte aan overeten zou afnemen. 'Op de meeste dagen is dit gelukt,' benadruk ik de positieve kant. 'Knap, hoe heb je dat gedaan?' Zelf ziet Meike dat niet als een prestatie. 'Het is zeker op vijf dagen helemaal niet gelukt!' Vooral met ontbijten heeft ze moeite, want dat is nieuw voor haar. 'Ik ben m'n hele structuur kwijt. Maar ik voelde me wel trots of zo, omdat iedereen ook altijd zegt dat ontbijten zo gezond is en dan ging het nooit over mij. En ik heb bedacht dat als ik toch ontbijt, ik meteen mijn eigen lunch kan klaarmaken, want dat zal jij ook wel gaan adviseren.' Ze slaakt een diepe zucht. 'Ik wil alleen niet dat mijn collega's hiervan weten, ze hebben al mijn mislukte lijnpogingen meegemaakt. Als we samen wat gaan halen in de kantine hoef ik het niet te vertellen.' Ik vraag haar om na te denken over wat haar echt helpt in deze situatie en dit op te schrijven.

Ik schenk nog een kop thee in en pak het eetdagboek er weer bij. Over mijn vraag hoe het was om haar emoties op te schrijven, denkt Meike even na. 'Ik vond het erg zwaar,' besluit ze dan. 'Als ik 's avonds op de bank ga zitten, krijg ik gelijk zin in iets zoets en dat mag niet meer. De eerste week werd ik heel chagrijnig en ook boos op m'n man, want hij eet gewoon alles. Uiteindelijk ging ik dan maar vroeg naar bed. Twee keer heb ik veel drop en chips gegeten, maar het hielp niet.' Meike weet dat ze afleiding moet zoeken en doet dat ook. 'Doordat ik niet meer wil snoepen en snaaien, ontstaat er ruimte voor andere dingen, zoals nadenken. En ruimte voor ons samen, want we hebben veel meer gepraat. Ik dacht dat mijn man niet zo'n prater was, maar nu ontdek ik dat ik niet zo'n prater ben. Ik vind het moeilijk om mijn emoties toe te laten, om dichtbij mezelf te komen. Ik zet m'n masker op. Daar ben ik me heel erg van bewust geworden. Mijn buitenkant is mijn buffer voor de binnenkant en dat voelt nog zo veilig…' En dan komen de tranen.

'Meike,' reageer ik, 'op deze manier laat je zien dat je volop aan het groeien bent! Je durft kwetsbaar te zijn, bent niet meer aan het strijden tegen je overgewicht, maar aan het oefenen om jezelf niet langer af te vallen.' We sluiten het af met een gebed en ik geef haar deze tekst mee: Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en Ik houd zo veel van je… (Jesaja 43:4)