Hierna valt ze stil. Ik voel de zwaarte van haar woorden en van de stilte. Op mijn vraag of ze hier meer over wil vertellen, zegt ze boos en in tranen dat ze zichzelf zo zat is.

'Ik blijf maar eten en snoepen, ik word steeds zwaarder. Als ik bedenk dat dit zo door blijft gaan, raak ik in paniek. Je wilt niet weten wat ik 's avonds allemaal naar binnen schuif. Eerst een stuk of tien koekjes, dan een handvol drop, een halve zak chips, een pak toastjes met brie en minstens zes glazen cola. Soms heb ik zo'n buikpijn als ik in bed ga liggen, dan kan ik niet eens slapen. Wij willen ook graag kinderen, maar ik durf niet eens zwanger te worden, want ik ben bang dat ik het niet volhoud om negen maanden gezond te eten. Straks gebeurt er wat met het kindje.'

Zonder dat ik ook maar iets zeg, komt haar verhaal naar buiten. Het is een onafgebroken woordenstroom van onmacht en verdriet uit haar binnenste.

'We hebben ook wel geprobeerd om niets in huis te halen, maar dan ging ik het alsnog stiekem kopen in de supermarkt of ik zeurde net zo lang bij mijn man totdat hij naar de snackbar ging. Hij weet ook niet meer wat hij eraan moet doen. Ik denk de hele dag aan eten, het maakt niet uit waar ik ben. Ik schaam me zo dat het me niet lukt om mijn eten onder controle te krijgen. Naar anderen toe ben ik vrolijk en gezellig, niemand weet hiervan. Als ik hier ga afvallen, heb ik tenminste een stok achter de deur. Dan heb ik echt alles geprobeerd.'

Haar verhaal raakt me en dat benoem ik ook. Ik leg Meike uit dat ik herken wat haar probleem is. Dat ze last heeft van emotie-eten: ze verwart de honger van haar hart met de honger van haar buik. De honger van haar hart bestaat uit emoties en gedachten die aandacht en erkenning nodig hebben, in plaats van voedsel. Het zal dus niet helpen om het afvallen als doel te nemen, die rondes heeft ze al gemaakt. Wat wel helpt bij emotie-eten, is inzicht krijgen in de redenen waarom je eet.

'Het begint met een bewustwordingsproces van je gevoelens en je gedachten,' leg ik uit. 'Als je helder hebt hoe dit voor jou is, dan kun je vaardigheden aanleren hoe hiermee om te gaan. Het vraagt oefenen en geduld, maar met vallen en opstaan kun je hier echt in groeien. En dan keert het proces zich om, je binnenkant wordt groter en je buitenkant kleiner, doordat je eten alleen gebruikt voor je buik. Zou je het aandurven om hiermee te gaan beginnen?'

'Ik denk dat ik door dit gesprek een begin heb gemaakt,' klinkt het. 'Hoe eng ik het ook vind.'

We eindigen met gebed en vragen of Hij onze honger wil helpen te stillen met Zijn woorden van troost en bemoediging.