51 is typisch zo'n leeftijd om grote schoonmaak te houden. Dat overgangslijf van mij laat duidelijk blijken dat het geen poespas wil. Het wil rust in de kop. Hoog tijd dus om eens een bezem door mijn hoofd te zwiepen. Wat zijn mijn sterke en zwakke punten en hoe kan ik daarmee leren omgaan? Waar liggen mijn passies? En wellicht wat midlifecriserig: help, moet ik altijd op dezelfde weg doorgaan?

Begin tegen een man over de menopauze en de kans is groot dat hij met een stofwolk uit het zicht verdwijnt. Voor dit 'vrouwenprobleem' hebben veel mannen geen belangstelling. Wat ze echter niet weten, is dat ook 20 procent van de heren een overgang doormaakt. Sommigen compleet met opvliegers en depri buien. Hoezo, vrouwenprobleem?

Al jaren krijg ik regelmatig een oproep voor het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Nu ik 50+ ben, moet ik ook een mammografie laten maken. Want als overgangster zit ik officieel in de leeftijdsgroep die het vaakst de klos is.

Misschien geloof je het na onze columns over duizend-en-één-kwalen niet meer, maar de tijd na de menopauze biedt ook geweldige kansen! Dat is tenminste wat veel overgangsters ons vertellen. Als je de overgang als een tweede puberteit beschouwt, kan de tijd daarna een tweede jongvolwassenheid voor je zijn. Jaren om nieuwe dingen te doen en misschien zelfs dromen te verwezenlijken.

Dames, even een blogje voor boven de achttien. Want laten we wel wezen: seks en de overgang is een onderwerp dat veel mensen bezighoudt en dat daarom – zo vinden Petra en ik – niet mag ontbreken in onze serie. Even googelen en je komt pagina's vol kommer- en kwelverhalen tegen. Ingezonden mails van echtparen die nauwelijks nog vrijen.

In de bijsluiter van de overgang moet staan: 'Pas op! Vertrouwde kwalen kunnen tijdelijk erger worden!' Mijn halfjaarlijkse migraine bijvoorbeeld, is nu een wekelijks gebeuren. En da’s lastig. In mijn geval niet zozeer door de hoofdpijn zelf, maar door de rariteiten die daaraan voorafgaan.

Ik ben zo rebels als wat. Want toegeven dat ik richting overgang ga en dus alle bijkomende kwaaltjes accepteren? Ik zet op bepaalde ogenblikken liever de hakken in het zand! Een paar blogs geleden riep ik wel zo stoer: 'Rimpels! Who cares?' Maar ja, helaas pindakaas blijkt de praktijk weerbarstiger en heb ik er stiekem een tikkie meer moeite mee dan ik dacht.

Als je vrouwen indeelt in fruitsoorten, ben ik overduidelijk een appel. Benen en heupen kunnen ermee door, maar daarboven hangt een buikje dat in de loop van de dag steeds verder voor me uit gaat lopen. Te veel gesnoept? Ongetwijfeld. Maar de voornaamste reden is dat dat buikje onuitroeibaar in onze familie zit: die telt vrijwel geen vrouwelijke peren, terwijl het er wemelt van de goudrenetten. De appels vallen bij ons niet ver van de boom!

Op mijn Amersfoortse kleuterschool kreeg ik een flesje lauwe melk. Elke dag, elke pauze. Het hoorde bij mijn jeugd, net als collecteren voor Biafra. Drie glazen melk, zo liet reclamefiguurtje Joris Driepinter ons geloven, zou ons beresterk maken. En welk kind wilde dat niet? Als fan van Pippi Langkous leek het me fantastisch om net als haar een paard te kunnen optillen. Dus klokte ik hoopvol liters zuivel weg in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw.

Veel overgangsters merken dat de zwaartekracht vat krijgt op hun uiterlijk, maar bij mij gaat de boel ook van binnen hangen. En dan speciaal in m'n keel. Daardoor snurk ik tegenwoordig elke nacht de pannen van het dak.