Als we naar buiten gaan, valt de kou op me. Eenmaal in de straat, kijk ik vanachter mijn boeketjes naar de ramen. Als ik de eerste vrouw zie zitten, wil ik mijn hoofd afwenden. Een gevoel van schaamte bekruipt me. Schaamte voor die vrouw achter haar raam die nauwelijks iets om het lijf heeft. De afstand tussen ons is klein en tegelijk worden onze werelden gescheiden door veel meer dan een wand van glas.

Eén vrouw - of is het nog een meisje? - zal ik niet vergeten. Een bleek gezicht onder donkere krullen. Ze is mooi, maar haar blik is leeg en uitdrukkingsloos. Alsof ze probeert de wereld aan de andere kant van het glas buiten te sluiten. De vrijwilligster met wie ik ben, houdt een boeketje omhoog. Voor jou! Langzaam schudt het meisje achter glas haar hoofd. Heeft ze tranen in haar ogen of verbeeld ik het me maar? Als ik wegloop, zie ik nog net hoe een man gretig naar haar raam toe stapt. Weer schudt ze haar hoofd.

Nu vijf jaar later kan ik nog steeds boos worden op die ene man die zelfs niet een keer de moeite nam om naar de ogen van deze vrouw te kijken in plaats van naar haar lichaam. Het liefst plak ik op hem, en alle prostituanten (mannen die een prostituee bezoeken) met hem, dezelfde sticker: afgeschreven, zielig hoopje mens, kan zichzelf niet beheersen. Tegelijkertijd leer ik dat hun verhalen net zo schrijnend zijn als de verhalen die ik hoor van prostituees.

Het is soms nog steeds oefenen om door de buitenkant heen te kijken. Om niet terug te schrikken voor trotse blikken of afwijzende gebaren vanachter de ramen. Niet letten op visnetbikini's, zusterpakjes, borsten (zijn die echt?), stem (is het een man of is het een vrouw?). Het is een zegen dat je een beetje gewend kunt raken aan deze wereld zonder dat je er teveel van meeneemt. Het is een zegen dat ik lichtdrager mag zijn in een inktzwarte nacht.

Ik vind het een wonder dat er zoveel vrouwen zijn die mij binnenlaten in hun kamertje, hun maskers afdoen en mij laten delen in hun echte wereld. Voor even zit ik aan hun kant van het glas, kijk met hen mee en voel met hen mee. Vooral vrouwen uit Latijns-Amerika vinden het vaak fijn om uit de Bijbel te lezen en te bidden. De hoge hakken gaan uit, de badjas aan, het gordijn gaat dicht. Bezet. Als wij in een kring gaan staan om ons hart voor God te openen komt Hij in ons midden, peeskamer of niet.