Ik ken Irina een paar jaar. Altijd als we langs haar raam lopen, proberen we een praatje met haar te maken. Soms is ze vriendelijk, soms kortaf. Vanavond groeten we haar weer en benadrukken nog eens dat we een christelijke organisatie zijn. Tot mijn verbazing zwaait de deur open en mogen we binnenkomen.
Ze vertelt in een mengeling van Spaans en Nederlands dat haar zesjarige relatie met een Nederlandse man over is. Dat ze door hem het huis uit is gezet. En dat, terwijl ze altijd meebetaald heeft aan de huur en voor zijn twee zoons heeft gezorgd. Ze voelt zich op het hart getrapt en gekrenkt. Ze verdenkt hem ervan dat hij, nu hij door zwart te werken 20.000 euro heeft gespaard, dit voor zichzelf wil houden. 'Maar geld is ook niet alles', zegt ze erachteraan.

Zelf zit Irina al jaren vast in de prostitutie om haar huis en de studie van haar zoon in Colombia te kunnen bekostigen. Wat is dit voor een man die zijn vrouw in de prostitutie laat werken en al het geld dat hij verdient voor zichzelf houdt?
Ik zie een vertwijfelde, breekbare, mooie vrouw staan. Trots is ze ook. Ze zegt dat hij verwacht dat zij hem zal smeken of ze weer terug mag komen, maar zij wil alleen maar terug als hij het vraagt en haar met respect zal behandelen.
Omdat hij haar steeds blijft bellen, is het moeilijk voor Irina om hem te vergeten. Toch weet ze dat dat beter is voor haar. 'Ik begrijp niet waarom het pijn doet om hem los te laten', zegt ze in gebroken Nederlands.
Ze vraagt of we voor haar willen bidden. Ik knik en ze pakt gelijk een pen en papier en schrijft haar naam en die van haar vriend in hanenpoten op het papiertje.
Hoewel ze een jurkje aan heeft, ze is nooit zo bloot, doet ze voor de zekerheid nog een handdoek om. Met een kordaat gebaar veegt ze haar lipgloss in een servetje en gooit dat in de prullenbak. De tv gaat uit. Als we gaan bidden, zegt ze: 'Moet ik het doen?' Als ik zeg dat dat mag, zegt ze: 'Nee, jij zegt het en ik zeg jou na.' Zoekend bid ik in het Spaans. Dan besluit ik ons gebed: ‘Vader, dat Uw wil geschiedde.’ Zacht spreekt Irina de woorden na.

Soms kunnen wij Gods weg niet begrijpen, maar Zijn uitgestoken hand pakken, kunnen we wel. Ik hoop en bid dat God Irina door alles heen de weg wijst naar een beter leven met onvoorwaardelijke liefde. Ik dank God voor een geopende deur en een geopend hart.