Ik fietste naar haar toe. Ze bibberde, maar of het kwam doordat ze in deze kou op nepcrocs liep, weet ik niet. 'Ik ben zeven maanden zwanger en ik heb 3 euro nodig voor de nachtopvang van het Leger des heils.' 'Ik zie het. Gaat het wel goed met het kindje? Loop maar mee naar ons centrum dan kijk ik even of we iets voor u kunnen doen. Ik werk hier. We helpen prostituees.' Ze stopte. 'Laat maar. Ik ben nog nooit bij prostituees geweest.' 'Daarbinnen zitten geen prostituees. We helpen prostituees in de straat.' 'Ik ga die drie euro zelf wel verzamelen.' Ze slofte weg.

Later liep ik met mijn collega naar de prostitutiestraat vijftig meter bij ons pand vandaan. We hadden wat brood meegenomen voor de vrouw, maar ze was verdwenen. In de eerste portiek, een gang met kamers eraan, kwamen we Mirena, een oude bekende, tegen. Ze heeft het uiterlijk en de expressie van een operazangeres. Ze zat op haar hoge kruk. Haar borsten hingen als uithangborden over haar zwarte jurkje heen. 'O, mis tesoros, mis reinas, entren.' Ja, het ging goed met haar. Nee, ze ging niet met kerst naar Colombia. Het stond er heel slecht voor met het werk. Ze kreeg bijna geen klanten. Fluisterend: 'Die Colombiana op nummer 45 kreeg een klant die haar zomaar 300 euro gaf. Het is een slechte vrouw die altijd zeurt terwijl alles goed gaat. Nou zeg ik je.'

Maar nu hoefde ze geen dure medicijnen meer voor haar zoon te betalen toch, zei ik. 'Mi hijo? De kanker is teruggekomen in zijn nek. En als de kanker voor de derde keer terugkomt dan weet je dat hij je meeneemt. Ze was brava geweest tegen God. Ze deed het voor: ging voor de ijzeren kast in haar kamer staan en praatte als een kind dat haar zin niet krijgt. 'Ik sloot de kastdeuren en zei tegen God: waarom God? Wat heb ik u misdaan? Ik lees niet meer uit de Bijbel. Vandaag niet en morgen ook niet.' Later had ze toch weer spijt betuigd. 'Ik ben toch uw dochter. Maar waarom doet u mij dit aan God, U kijkt niet naar mij om.' Met tranen in haar ogen vertelde ze hoe zij haar vrolijkheid verloren had toen haar lievelingszus overleed en daarna haar moeder en nu dit met haar zoon. Ze begreep God niet. We vroegen of we God aan het Woord mochten laten. Claro. Ze deed haar korte glanzende duster aan. We lazen Psalm 139. God is bij je ook als je Hem niet begrijpt. Hij is toch je Maker. Hij kende jouw allereerste begin, een geweven en kwetsbaar bestaan.

Toen ik naar huis fietste, schoot de hemel ijspijltjes op me af. Steeds moest ik denken: kon zij God in mij zien? Had ze even onder Zijn vleugels gescholen? En de vrouw die zwanger was: kende God ook het allereerste begin van de baby in haar buik? Een kindje dat al verslaafd was en op straat leefde nog voor het geboren was? En had zij in mij een glimpje licht gezien?

Een grommende lach weerklonk. Misschien eindelijk een beetje vrolijkheid deze avond. Een stelletje dat ondeugend wegschool voor de hagel? In plaats daarvan zag ik een gedaante die zich onder het afdakje van het conservatorium in zijn slaapzak rolde. Weer moest ik denken: hoe kan ik Gods handen voor hem zijn? Ontvangt hij van mij de warmte die God hem wil geven?

De hagel veranderde in zachte regen. Als warme tranen van iemand die nog lang niet uitgehuild was.