Ze rommelde in haar tas. Haar vingers zochten trillend naar een sigaret. Nee, deze keer zou ze het goed doen: geen alcohol, geen drugs, geen sigaretten. Ze lachte. Een goed begin, behalve dan de vader en het feit dat ze hier stond. Ze pakte haar sleutelbos en tikte even tegen de kleine Jamie, gevat in plastic. Toen deed ze het kinderringetje op de top van haar pink. De enige die haar ooit iets gegeven had, was mama's moeder, omi. Als ze haar niet gekend had, dan was ze misschien al uit het leven gestapt.
Ze zag haar weer voor zich, altijd bezig in de keuken. Haar bruine haren piekten in haar gezicht. Jammer dat mama niet zoveel van haar moest hebben. 'Dat mens is hopeloos ouwerwets', was het enige wat ze antwoordde als Mona ernaar vroeg.
Wat kroop ze als klein meisje graag bij omi op schoot. Ze moest altijd met haar vingertopje over oma’s rimpels gaan. Bij de hoeken van haar mond, bij haar ogen, op haar voorhoofd. Omi lachte. Mona legde haar hoofd tegen omi’s warme borst. 'Monita, mooi meisje, mijn meisje', neuriede omi dan.
'Kom, ik lees je een verhaal voor uit het boek.' Mona vond het prachtig. Thuis hadden ze niet zo'n boek. Toen Mona een keer gevraagd had waarom niet, zei mama: 'Ach kind, wat moet je met die sprookjes? Denk je nou echt dat zoiets bestaat?' Nooit meer had Mona ernaar gevraagd.
Pfft, maar niet te sentimenteel gaan doen. Nog een paar dagen en dan was het al kerst. Diep vanbinnen zou ze wel weer een keertje naar de kerk willen dan. Een keer maar. Maar alleen de gedachte al dat mensen minachtend op haar neer zouden kijken, was genoeg om nooit meer een voet over de drempel te zetten. De mensen zouden haar aan zien komen. God zou haar aan zien komen.
Hé, wat was dat nou? In het spiegeltje naast haar raam zag ze twee jonge meiden aan komen lopen. Dik ingepakt, met een tas vol spullen. Die kwamen zeker iets verkopen. De politie zou weleens harder op mogen treden tegen dit soort praktijken. Ze hield er niet van omdat het geen kosjere zaak was. Altijd gestolen spullen.
Nou Moon bereid je voor.
Twee paar vrouwenogen keken in haar ogen. 'Hoi', zei de langste. 'Ik ben Sandra, wij zijn van De Haven, een organisatie die prostituees wil helpen. We willen je graag een cadeautje geven voor kerst.'
'Komen jullie voor mij?' vroeg ze. Ze deed de deur open. Uit de tas kwam een boeketje met vrolijke kerstballetjes. Niet huilen nu. 'Dank je', mompelde ze. Er hing een kaartje aan. Ze probeerde het kaartje stil te houden maar haar vingers trilden te erg. Het ene meisje pakte het kaartje. 'Zal ik lezen wat erop staat?'
Ze knikte.
'Want een kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven en men noemt Zijn Naam: Wonderlijk, Raad, sterke Rots, Vredevorst.'
Ze drukte haar gezicht in het boeketje. Ze keek naar die twee vreemde meiden. Als zij niet naar God kwam dan stuurde Hij wel Zijn boodschappers en Hij gaf ze nog bloemen mee ook. Haar hand lag op haar buik. Ze fluisterde: 'Hij is mij niet vergeten.'