Nadat ik het mislukken van mijn vorige relatie verwerkt had, meldde ik me onlangs met heel veel tegenzin en wroeging weer aan bij een datingsite. Moet ik niet nog veeeel langer rouwen? Vroeg een stem in mijn hoofd. Om een man die je met zalvende woorden dumpt en niets meer van zich laat horen? Zei een ander stemmetje. Zeer tegen mijn gevoel in, besloot ik er dwars doorheen te gaan. Vallen, vallen, misschien nóg eens vallen, maar op een dag opstaan. In de weken die volgden, had ik drie contacten die elk op zichzelf niet waren wat ze leken te zijn. Daarna hing ik de datingsite aan de wilgen en stak ik opgelucht de vlag uit. Zo, daar was ik weer even helemaal klaar mee! Joepie, het lukte niet. Ik mocht weer opgelucht adem halen...

Kriebels
Niks doorbijten dus. In mijn hoofd stemmetjes genoeg die daarvoor excuses aanvoerden. De zomer staat voor de deur. Weggegooid geld dus, dat abonnementsgeld. En je bent toch veel te kritisch; gaat nooit meer wat worden. Te lang gewacht. Alleen ben je veel relaxter.
Ik was alleen één ding vergeten: ik stond nog op 'ontvangen'. Op het 12,5 jarige huwelijksfeest van mijn buren vermaakte ik me prima. Ik had een paar keer contact met een man die ik alleen van gezicht kende. Hij zwaaide altijd lachend naar me als hij bij de buren binnen liep. De dag erop bekende ik mijn buurvrouw dat hij me toch wel was bijgebleven. Waarop zij vertelde dat de man in kwestie datzelfde net tegen haar man had gezegd. De eerste kriebels waren geboren.

Schapen scheren
Twee dagen later was hij jarig. Ik trok de stoute schoenen aan, regelde bij de buurman het telefoonnummer en stuurde een sms. Gelukkig wachtte hij niet drie uur met antwoorden; ik had het niet overleefd... Na 30 sms'jes spraken we toch maar eens af. Doodeng. Twee dagen voor de afspraak kregen buurvrouw en ik het op onze heupen. Haar man zou die avond schapen gaan scheren bij wederzijdse vrienden uit onze kerk. En zijn vaste scheermaatje was de man in kwestie. Het leek ons een geweldig idee om tijdens de koffie na afloop van het scheren ineens binnen te lopen. Met z'n tweetjes heb ik lef zat! Nou, je had die gezichten moeten zien!

Heineken
Het werd een ontzettend leuke keukentafelavond met foto's, koffie, bier, wijn en vriendschap. Met vreselijk veel lachen, plagen en kleine een-op-een gesprekjes. Ongeschoren, gehuld in lichte schapenlucht en gekleed in een slobberig Heineken t-shirt was hij nog steeds leuk. De afspraak voor twee dagen erna bleef staan. Die avond lag buurman op de loer op de bank of zijn vriend er al aan kwam. Hij zag hem eerder dan ik. En buurvrouw stuurde na een uurtje een sms met de vraag of we soms een kopje suiker voor haar hadden. Op de een of andere gekke manier voelde ik me bevoorrecht. Ze leefden zo met ons mee.

En die bindingsangst? Die giert nog net niet door mijn keel. Ik bid of God me wil leiden en zeg telkens tegen mezelf: "Dit hóeft de ware niet te zijn. Probeer het nou gewoon." Dat helpt. Dan kan ik weer ontspannen. Was ik maar weer achttien...

Deze zomer ben ik veel van huis. Twee weken met de kids, en onverwachts twee weken in mijn eentje. Tussendoor probeer ik te bouwen aan een relatie die serieuze - en ontspannen! - vormen aanneemt. Ik ga even tijd nemen voor de zomer én voor de nieuwe situatie. Half augustus ben ik er weer. Ik wens jullie allemaal een heerlijke tijd en Gods zegen!