Vader, U zag toch ook hoe overtuigd ik was dat ik na zo'n emotioneel stabiel jaar geen last zou hebben van de blues? Ik stond er helemáál niet bij stil, tot ik die onrust voelde. Dat diepe, ongelukkige gevoel. U weet dat er op dit moment het nodige speelt in mijn leven, maar Heer, ik ben toch wijzer? Ik wéét toch dat alles zich afspeelt tussen mijn oren, op die ene plek waarvan ik normaal denk dat het er best wel op een rijtje zit?

Gezellig…
God, kunt U er misschien iets aan doen? Die boze, donkere wolken verjagen? Voor U moet dat toch een fluitje van een cent zijn Heer! U ziet toch hoe ik mijn best doe? Mijn huis is in kerststemming, de kaarsjes branden. Sinterklaas is geweest en ik heb me zelfs verplaatst in de vuurwerkwensen van mijn jongens, terwijl ik het eng spul vind en me met oud en nieuw al helemáál het liefst begraaf.

Overlevingsmechanisme
En dan belt mijn vader ook nog om te vertellen dat hij na acht jaar zonder kerstplannen ineens een brunch organiseert. Precies op de kerstdag dat ik alleen thuis ben. En ben ik daar blij mee? Nee, ik ben boos. Oh erg hè Vader? Maar U weet toch hoe het van binnen zit? Want al acht jaar ben ik een kerstdag alleen en inmiddels heb ik mijn eigen overlevingsmechanisme gecreëerd: zes gangen koken in mijn eentje. En me na afloop even voelen of ik de wereld aankan. Na een goed gesprek, heb ik besloten inderdaad niet te gaan brunchen. Ik zou er lachen, eten en drinken en me na afloop ontzettend rot voelen omdat ik deed alsof ik blij was. December is voor mij: me ontzettend alleen voelen, maar absoluut niet onder de mensen willen zijn.

Het spijt me
Ik wentel me er niet in, gelooft U me? Het is meer dat ik me erbij neerleg. Laat me maar, het is straks weer over. Al een week zit ik elke dag voor een daglichtlamp en het lijkt te helpen. Goddank voor vrienden en artikelen die met die tip kwamen. Ik blijf thuis de kaarsjes aansteken, ik glimlach als ik buiten kom en ik doe mijn ding in de kerk. Ik probeer heus ook dat andere licht te zien Heer; het Licht van Uw geboorte. Maar het is soms zo donker. Het spijt me!

Wilt U mijn blik afwenden van een nieuw jaar waarin ik weer alles in mijn eentje moeten dragen, redden, oplossen en verwerken. Laat me maar even leven bij de dag. U weet als geen ander dat ik in die andere elf maanden meestal sterk, vrolijk en positief ben. Maar daarom is het juist zo verwarrend om nu te zitten huilen. Ik was er zó van overtuigd dat dit jaar alles anders zou zijn. Het gaat iets beter nu, maar mag ik U wat vragen? Wilt U mij elke morgen een stevige schop onder mijn achterste geven? En me elke avond vertellen dat het allemaal goed komt? Dan red ik het wel.