Ik rouw. En ik vind dat stom van mezelf. Want waar gaat het om? Ik ben niet na tig jaar door mijn man verlaten. Ik ben niet ongeneeslijk ziek. Mijn kinderen zijn gezond en leuk. Ik ben alleen maar voor de zoveelste keer niet geslaagd in de liefde. We waren al jaren vrienden, maar het kón niet. Hij woont in Noorwegen en zat midden in een alles verterende scheiding. Zijn hoofd zat achteraf (natuurlijk) te vol om mij erbij te kunnen hebben. Het kind in mij wil nog geen afscheid nemen van dat verdriet. Ik mag (nog) niet blij worden. Want het stelde WEL wat voor.

Eigenwaarde
Maar ik rouw niet alleen om hem en om een waardevolle vriendschap. Dat was 'alleen maar' de nekslag. Ik rouw ook om het verlies van mijn eigenwaarde. Drie relaties in één jaar! SLET! Twee daarvan volgehouden tot ik er compleet aan onderdoorging, alleen maar om mezelf te bewijzen dat ik niet meer bang was voor een relatie. En alles met jullie gedeeld. GESTOORD! Relatie nummer 3 vertelde ik niemand; ik vertrouwde mezelf niet meer. Eerst bewijs! Maar ik ging steeds meer geheimhouden. Ik klaagde veel te veel, vond ik. En dat moest maar eens stoppen. Ik moest niet zo nodig mijn ei kwijt willen. Naar zo’n zeur wilde toch niemand luisteren?

Verliespunten
Na drie keer 'online huilen' zie ik wel in dat ik uiteindelijk NIKS gewonnen heb met dat gedrag. Ik hield mijn beste vriendin op afstand. Tot haar verdriet. Ik vertelde mezelf dat ik een zeur was, een aandachtvrager, en niemand kreeg de kans dat tegen te spreken. En ik vertelde mezelf doorlopend dat als ik écht zo leuk was als iedereen zei, ik allang een relatie had gehad. Verliespunten! Niks winst! Het bleek namelijk héérlijk te zijn om mijn verhaal te kunnen doen bij mijn counselor. En een prettige bijkomstigheid was dat ik haar betaalde om naar me te luisteren. Ik had daarom niet het gevoel dat ik ongewenst beslag legde op mijn vriendin(nen).

Huiswerk
Deze week moest ik huiswerk maken; tot 'in het oneindige' reageren op de stelling 'Ik houd onvoorwaardelijk van mezelf'. Wát er maar in me opkwam. Ik heb er nog braakneigingen van, maar uiteindelijk verloor dat kind op die winkelvloer en leverde ik twee kantjes in. Morgen gaat ze me vertellen waar het goed voor was. Weet je, ik ben al blij als ik van mezelf kan zeggen 'ik ben best wel oké'. En dat kan ik op zeker dertig manieren zeggen…

Milder
Het grappige is wel dat ik intussen milder word. Praten, drammen, huilen; het biedt inzicht in het waarom. Lieve vriendinnen laten me te pas en te onpas merken dat ik er mag zijn, mét mijn verhaal. Mijn kinderen houden onvoorwaardelijk van me (al zou het wel schelen als ze een Blackberry kregen). En langzaam durf ik het hardop te zeggen: ik ben GEEN slet, en ik ben NIET gestoord. Alleen die zeur moet ik nog zien weg te werken…