Afgelopen week ben ik door de molen gegaan nadat ik twee keer onwel was geworden tijdens het sporten. Vreemd, want ik geniet daar juist enorm van en ik heb best een aardige conditie. Maar goed, de beste man wist het ook niet: bloeddruk prima, hartslag rustig, geen sterretjes gezien, niks bleek geworden. 'Gewoon' heel vermoeide ogen, een hoofd waar niks meer in kon, je een eilandje voelen in een deinende zee en denken dat je wegzakt. Beetje misselijk, bijna janken en je afvragen of je misschien wel dood gaat nu. En dus twijfelen of je je kinderen zult bellen…

Uitweg
Weer thuis, na die molen, dacht ik ineens aan dat 'bijna janken'. Niet echt een medisch symptoom. Eigenlijk wist ik het toen wel zeker: ik zat gewoon stuk en mijn lijf reageerde daarop. Die geplande fietsproef hoeft van mij niet meer (heb afgelopen zondag dik twee uur fietsen overleefd, dus...) . Maar wat nu? Heb ik voldoende in huis om hier zelf een uitweg in te vinden? Moet ik hulp inschakelen?

Wég ermee!
Het is de kunst om te zeggen: oké, 2011 was een zwaar jaar, maar dat ligt achter je. Je draagt hooguit nog troep uit dat jaar in je rugzak mee. Het is de kunst dat ergens te dumpen en op zoek te gaan naar dingen die je weer blij maken. Wég met die ontiegelijke pijn van relaties die niet mochten zijn, en dus met het gevoel dat niemand me wil. Wég met die knie die zo lang zo vreselijk pijn deed, die ontstoken tussenwervels en die buikwandbreuk, en dus met het gevoel dat ik ook altijd wat mankeer. Wég met die enorme geldzorgen die me op mijn grondvesten hebben doen trillen en die me nog steeds niet loslaten ook al is er weer voldoende werk. Geef het over. Laat het los.

Niet helemaal donker
Ik geloof dat ik er actief mee aan de slag moet. Anders verlies ik wie ik ben. Wie ik bedoeld ben te zijn. Steeds meer ga ik mezelf als slachtoffer beschouwen, als mislukt, steeds sterker denk ik dat helemaal niemand op mij of mijn verhaal zit te wachten en steeds minder vaak vind ik dat erg.
Maar het is nog niet helemaal donker! Ik dank God voor mijn kinderen die al die negativiteit op de een of andere manier simpelweg doorbreken met hun onvoorwaardelijke liefde. Ik blijf overeind dankzij dat spontane 'ik hou van je mam' van die grote lummel die de trap oploopt om te gaan gamen. Of van die kleine, die al lang niet meer klein is en zich toch nog steeds dagelijks tot miniformaat oprolt op mijn schoot. Als moeder doe ik het zo gek nog niet. Nu de rest nog.