Als ik (met de juiste man) getrouwd was geweest, had mijn partner me misschien al in een vroeg stadium een hart onder de riem kunnen steken, maar ik moet het alleen opknappen. En met die draaikolk in zicht, heb ik toch maar een mail gestuurd aan mijn 'vaste' counselor: ‘Kunnen we afspreken?’ Ik ken haar al jaren. Elk jaar spreek ik haar wel een keer; vaak maar voor drie gesprekjes. Gewoon weer even de winterblues wegblazen, dat steuntje in de rug ervaren, in haar spiegel kijken. Ze werkt online; we chatten via Skype en dat vind ik héérlijk! Het scheelt me bérgen reistijd, en het past bij me. Ik type snel en zonder moeite wissel ik feiten en gevoelens af. We weten inmiddels dat we dezelfde humor hebben en als ik schrijf: 'Sorry, zit ff te brullen' schrijft zij steevast: 'Hier heb je een tissue!' En soms huil ik stilletjes. Niemand die het ziet. En gelukkig geen meewarige blikken…

Ik ben zó verdrietig!
Vorige week 'sprak' ik haar voor het eerst. Toen ik eenmaal achter mijn pc zat, wist ik écht niet meer waarom ik een gesprek had aangevraagd. Poehee, hoe leg ik uit dat ik DENK dat het anders niet goed gaat hier? Want er gaat ook nog steeds veel wél goed. En dan komt het eruit. Met bakken. Wát een verdriet, wát een onmacht, wát een tranen! Ik mocht al lang niet meer huilen van mezelf; bang voor de pijn als ik was. Maar ik laat het lekker gaan; ik ben niet alleen. Met gebalde vuisten zit ik achter mijn pc te brullen. Even later rám ik op dat toetsenbord: 'Ik wil gewoon geen PIJN meer!' Ze laat me razen en typt vervolgens nuchter terug: 'Hoe realistisch is dat?' En meteen zie ik dat ik in feite een doodswens heb geuit. Pijn hoort bij het leven. Als ik het leven terug wil, zal ik moeten dealen met de pijn.

Niet zeiken
Een dag later lunch ik met een lieve collega. Ik licht - op verzoek - een tipje van de sluier op, want hij kent me intussen. 'Tja', zegt hij. 'Als het om mannen gaat, kun je twee dingen doen. Of jezelf dichtmetselen en de mannen uit je leven bannen. Of ervoor gaan en accepteren dat het misschien niet lukt. Als je voor dat laatste kiest, wat me wel logisch lijkt, moet je ook niet zeiken als het misgaat.' Stevige, maar wijze woorden die nog lang nazingen in mijn hoofd.

Droge kleren
Nee, ik ben nog niet blij van binnen. 'Pomtidom' zijn mijn dagen nog niet. Maar er is een knopje omgegaan. Ik zie nu dat ik zoveel verdriet had (om de zoveelste mislukte liefde) dat ik in een soort maalstroom terecht kwam die ik misschien WEL zelf veroorzaakte, maar waar ik NIET meer uit kon komen. Die maalstroom is stopgezet. Ik krabbel nu terug naar de wal. Da's hard werken en vergt waarschijnlijk nog wat online huilen… Maar als ik daar ben aangekomen, trek ik droge kleren aan. Léuke kleren! En dan ga ik eens kijken of er bij mij ook een mooie vogel in de tuin zit… Pomtidom!