O God! Het is weer december. Ik wéét dat U mij bedoeld en gemaakt hebt als iemand die het glas als halfvol ziet. Ik weet dat U mij zóveel geeft: geweldige kinderen, fijne vrienden, een leuk huis en voldoende geld om van te leven. Ik wéét dat ik gezegend ben met de gave om ook alleen door het leven te kunnen. Maar 'december' kan me gestolen worden God…

De ergste crisis rond de twee pubers is weer bezworen. Het is weer gewoon gezellig in huis. Ach, elke dag is er wel een wanklank, maar daar doe ik eerlijk gezegd ‘vrolijk’ aan mee. Maar een willekeurige dag uit het leven van dit gezin krijgt toch echt wel een acht. Ik geniet er weer van.

Het is officieel: we hebben er een tweede puber bij. Zelf was hij er al een poosje bang voor. 'Mam, ik ga toch niet net zo tegen jou doen als mijn broer hè? Dat lijkt me niet fijn.' En inderdaad had ik ook zo mijn bedenkingen bij deze nieuwe mijlpaal. Nu is het zover. Het is zweten geblazen. Alsof ik alles opnieuw moet leren.

Ik heb het vast wel eens geschreven hier. God ergens voor danken vind ik veel eenvoudiger dan God ergens om vragen. Ik vraag überhaupt niet gauw om hulp, misschien hangt het daarmee samen. En ik vind het soms ook niet zo kosjer om God om hulp te vragen terwijl ik Hem regelmatig links laat liggen. God denkt zelf natuurlijk heel anders… maar ja.

Zondagmorgen om half tien stuurde mijn ex een mailtje. 'Ik heb afgesproken met mijn broer dat we een weekje weggaan met de camper. Helaas kan ik donderdagavond de kinderen dus niet ophalen voor het lange weekend bij mij. Hoop dat het geen problemen oplevert.'

Na de eerste twee magere jaren na mijn scheiding, traden de vette jaren in. Ik werkte keihard voor mijn eigen bedrijf, werd enorm gewaardeerd, kreeg door mond-tot-mondreclame klant na klant en hoefde nooit om werk te vragen. Sterker nog: ik werkte me soms bijna over de kop. Het gevolg: alles kon.

We hebben het niet gehaald. Na vier weken twijfelen, niets voelen, hopen, doorzetten, praten en wanhopen heb ik er een punt achter gezet. Wat ontzettend jammer dat je liefde niet kunt beredeneren. Dat je jezelf niet de opdracht kunt geven: 'Houd van deze man!'

Heel eerlijk gezegd had ik me voorgenomen niet meer te bloggen hier. Hoe vaak moest ik nog ‘en plein public’ op mijn gezicht gaan? Waarom moest iedereen getuige zijn van een leven dat – in elk geval op één punt – niet wil slagen? Nee, de relatie is niet voorbij. Maar echt soepel gaat het niet. Ik weet niet of we het gaan redden samen.

Het is echt een knoert van een bindingsangst die ik overgehouden heb aan mijn scheiding. Het gevecht ertegen vergt heel veel doorzettingsvermogen. Dagelijks (pfff) slinger ik heen en weer tussen 'ik ga lekker in mijn eentje door' en 'als je nu niet een keer doorbijt, zul je nooit weten wat het is'.

Vorige keer schreef ik over de stiefmoeder. Ik had het slechter kunnen treffen, of beter gezegd: mijn jongens hadden het slechter kunnen treffen. Maar misschien is zij zelf nog wel het minst te benijden. Ze wil absoluut geen kinderen, maar de liefde van haar leven heeft er twee. En die krijgt ze er gratis bij. De een lukt het om daarvoor haar hart open te stellen, de ander lukt het niet. Veroordelen is te makkelijk. Maar hoe zit het met een stiefvader?