Ik ben niet bepaald scheutig geweest met relaties. Drie keer, en alle drie de keren heel kort. De eerste keer dacht ik echt dat ik de ware had ontmoet. Hij had twee meiden. Met zijn zessen maakten we boswandelingen en bezochten we Ernst, Bobbie en de rest. Als ik bleef slapen, sliep ik bij mijn zoons. Een idee over wat een stiefvader was, hadden ze totaal niet.

Perfect plaatje
De tweede keer kregen ze helemaal niks mee. De man in kwestie kwam uit Duitsland en als de jongens het weekend weg waren, zagen wij elkaar. In totaal maar drie keer. In drie maanden tijd toch wel de nekslag voor een beginnende relatie. De jongens zagen hem nooit. Over de laatste keer heb ik hier geschreven. Dit keer leek alles zo perfect dat het helemaal niet vreemd leek om hem al snel uit te nodigen voor het eten. De sfeer aan tafel was geweldig! De jongens en ik plaagden elkaar. Ik plaagde vriendlief en mijn jongens namen het keihard voor hem op. Ik genoot, nee WIJ genoten, met volle teugen. Het was zo natuurlijk.

Verbaal geweld
's Avonds, toen hij allang weer weg was, kreeg ik enorme ruzie met mijn oudste over het tijdstip van naar bed gaan. Het mondde erin uit dat hij scheldend naar boven liep, mij van alles toewensend, en ik in de keuken tegen het aanrecht geleund stond, mezelf bezinnend op de vraag of ik NU moest ingrijpen op al dat verbale geweld, of later. Mijn jongste, het wandelende poldermodel en soms de enige volwassene in huis, kwam naar me toe. "Mam, dat was niet makkelijk hè, voor je! Niks van aantrekken hoor, hij ging gewoon echt te ver. Het wordt tijd dat *** bij ons komt wonen!" De man in kwestie dus. Eén keer ontmoet!

Nog een vader
Op de rand van het bed - wat een ideale praatplek! - kwam ik er nog even op terug. "Wil je dat dan, dat er zomaar een man bij ons komt wonen?" "Ja hoor, lijkt me fijn", antwoordde de jongste volmondig. "Ik zou hier in huis ook best wel een vader willen hebben." Ik verwerkte die boodschap nog even, en vroeg toen ietwat verwonderd: "Maar jullie wilden toch ook geen stiefmoeder? Weet je dan wel wat je zegt?" Hoor ik uit het bed van de oudste ineens: "Ach, maar aan haar zijn we intussen wel gewend. En kunnen we nu gaan slapen?"