Ik las het mailtje pas tegen de avond. De volgende morgen zou hij vroeg vertrekken. Er ging meteen een scala aan gevoelens door me heen. Om te beginnen was ik verontwaardigd. Wat laf om te mailen in plaats van te bellen. Want wat als ik de pc niet had aangezet voor maandagmorgen? Dan was de vogel gevlogen! En als hij zaterdagavond even had gebeld, dan hadden de jongens hun vader zondag nog kunnen zien, in plaats van pas weer over dik anderhalve week.

Spagaat
Het is altijd een vreselijke spagaat: ik ben boos dat hij zijn 'plicht' zo makkelijk verzaakt, en wil daar graag even 'moeilijk over doen'. Maar tegelijkertijd is het dan net of ik de kinderen komend weekend niet WIL… Drie weken geleden ben ik een week weggeweest. In die week waren ze bij hun vader. Dat was geruild tegen een extra weekend en wat losse dagen. De twee weekenden na de vakantie waren de mannen dus bij mij. En nu werden dat er dus drie (lees drie weken, minus twee losse dagen). 'Ach', schreef hij, 'dat ik ze komend weekend niet zie is niet zo erg; ik heb ze pas nog een hele week gezien.' Toen de jongens wilden weten waarom hun vader zomaar een weekend afzegde, vertelde ik wat hij had geschreven. Ze vlogen door het plafond van verontwaardiging. Ik kon geen vergoelijkende woorden vinden.

Netjes ruilen
Het is hun vader ten voeten uit, en treurig genoeg zal hij nooit begrijpen wat er zo mis is aan zijn woorden. Een paar dagen later vertelde ik het tegen mijn vriendin. Ik haastte me te zeggen dat mijn ex een goede vader is, maar… En ineens begon ik vreselijk te hakkelen. In mijn hoofd speelde zich een strijd af die tot op mijn tong werd uitgevochten. 'Zeg het maar', zei ze. '…maar de kinderen zullen bij hem nooit op de eerste plaats komen', flapte ik eruit. Het deed zeer om het hardop te zeggen. Ik denk graag positiever over mijn ex. Da's namelijk makkelijker. Maar ja, er zijn legio voorbeelden. En daarbij: hij is al twee jaar werkloos en heeft nog geen dag extra voor de jongens willen zorgen, behalve als ik netjes RUIL.

Tong afbijten
Hij zal het nooit begrijpen. De pogingen daartoe heb ik gestaakt. Ik pik het maar. Mijn tong afbijten heeft me de laatste jaren meer opgeleverd dan gekost en noem het zwak, maar ik weet dat ik hierin geen verandering zal aanbrengen. Ik vertel hem steevast dat ik boos ben over de gang van zaken, maar laat het altijd volgen door: 'Laat ze maar hier komen/blijven; ze zijn meer dan welkom.' Mijn keuze.

Ben er klaar voor!
Het mooie is dat ik tot voor kort compleet uitgewoond was als ik de boys twee weekenden achter elkaar in huis had gehad (lees: drie weken). Nu niet meer. Het zijn geen lieverdjes, ze maken het me best lastig nu ze allebei puberen. Maar ze hóren bij me. Dus als ze op een dag de balen hebben van het heen en weer gesleep met die tassen, dan mogen ze hier blijven. Die dag komt vast een keer, al verwacht ik het op zijn vroegst pas over een jaar of vier. Maar de tijd, én alle moves van hun vader, maken mij er klaar voor. Elk nadeel hep z'n voordeel!