Sinds kort steekt er een roos boven mijn bureaulamp uit. Een roos van gekruld rubber, wit met roze randjes, vastgemaakt op een kunstig gedraaide groene steel van onbestemd materiaal. Toen ik 'm kreeg, dacht ik stiekem 'wat moet ik ermee', maar nu herinnert ze me dagelijks op een sierlijke manier aan het grote verschil dat je kunt maken door iets kleins te doen.

In mijn nieuwe kookboek lees ik het volgende wistjedatje: 'De poon die vrij rondzwemt is rood van kleur. Maar van dat rood is niets meer te zien als de vis gedood, gefileerd en gebakken is. Dan is hij wit. Zoals jij ook wit en rein mag zijn door het bloed van Jezus Christus.' Je moet er maar opkomen. Een glibberig beest op een krant, dat is wat ikzelf zie op de foto die ernaast staat.

Directe aanleiding vorig jaar voor het meeschrijven aan Ik & geloof was mijn bezoek aan Taizé, de week voor Pasen. Dit jaar was ik er voor de tweede keer, ook tijdens de Stille Week. Een 'eerste-keer-ervaring' blijft uniek, dat buiten kijf, maar ook nu weer werd ik geraakt door God, mensen en wat er tussen hen gebeurt. Terugkijkend op deze week van bezinning, stond deze week voor mij in het kader van twee thema's: bevestiging en volwassen worden.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar naar de opkomst gemeten is het nu al een succes. 'Wat een drukte,' zeg ik in ABN tegen de oude dame naast mij in de bank, die glunderend toekijkt hoe de zaal volloopt. 'Is dit de wekelijkse opkomst of is de halve stad uitgelopen voor deze speciale dienst?'

Het loopt al tegen tienen, er komt nog een late trein naar huis. Daar staan ze, de drie analfabete vrouwen – op een afstandje staat ook een man – die Nederlandse les volgen. Niet gesluierd, maar wel met een constructie van hoofddoeken die je naar haarkleur alleen maar laat raden. Een wijde jas, daaronder een lange jurk, de ander een lange rok. Ineengedoken, de handen in de zakken, maken ze zich nog kleiner dan ze al zijn – het is koud.

Stel, je bent student aan de Universiteit van Boekarest en staat voor een belangrijke toets. Dan zou je natuurlijk via Facebook je vrienden kunnen vragen voor je te duimen. Maar wat je ook kunt doen voor je onder het schavot moet, is de straat oversteken, een paar kruisen slaan en bij een overdaad aan iconen je zorgen van je afbidden.

Aan het Scheveningse strand kan ik er niet omheen. De uitputting van een parcours door de duinen, nu langs de branding, in combinatie met de voelbare elementen – frisse waterkou, een straffe tegenwind en zwaarder wordende motregen doet mijn draf overgaan in een wandelpas. Soms, op zachte ondergrond, dreigen mijn schoenen weg te zakken in opslokkend slijkzand, of in een droge en korrelige hoop duinzand met al net zo weinig grip.

Mensen die als een roos hebben geslapen. Mensen die geen oog hebben dichtgedaan. Mensen die met de auto zijn of met de bus. Mensen die zijn komen lopen of fietsen. Mensen alleen of met elkaar mee. Mensen uit Zwolle en mensen uit omstreken. Mensen van 'mij niet gezien!' en 'hé, jij hier ook?' Mensen van toen en mensen van nu.

Het kost een lieve duit, de hitte is bloedverzengend en de rij is lang. Menig klein of groter ondernemer verdient een aardig centje aan het grote aantal bezoekers. Ansichtkaarten, replica's van hout of steen, sleutelhangers maar ook flesjes koud water vinden gretig aftrek. 'Hier drie Reais, boven vier per flesje', prijst een zwaar bepakte waterverkoper zijn waar aan, lopend langs de wachtrij voor het busje naar boven – onder een brandende zon. De in totaal 1146 ton steen is in blokken van 16 ton vanuit Frankrijk verscheept – tussen initiatiefneming en afronding in 1931 ligt tien jaar werk.

Tussen de zwart-witfoto's in een oude schoenendoos bewaart mijn moeder een vergeeld krantenartikel, dat af en toe weer opduikt om te bewijzen dat deze familielegende nou eens niet uit de dikke duim gezogen is. Al klinkt het als een sterk verhaal, natuurlijk. Want welke dominee sleept op 31 december nou zijn orgel naar buiten om er met het hele gezin meerstemmig een paar versjes omheen te zingen?