Vrij onverwacht raakte ik via mijn werk verzeild in een favela nabij Sao Paulo. Het was maar een flitsbezoekje aan 'iemand die wij ook ondersteunen'. Toen ik haar zag, schatte ik haar niet veel ouder dan mezelf, maar ze blijkt 52. Albertina reikt amper tot mijn oksel en kijkt met een vrolijke blik vanonder donkere krullen vastberaden de wereld in. Haar wereld, de favela. Ja, ze kan ons wel even het centro laten zien. Hier maken ze sieraden en dus ook bloemen van rubber, die verkopen ze. En kinderen krijgen er taalles, en soms ook wiskunde.

 

Ze vertelt hoe ze begon, een jaar of acht geleden, gewoon vanuit haar huiskamer. Het moet toch beter kunnen, in de buurt? Ze ging knutselen met de kinderen en leerde sieraden maken met vrouwen uit de buurt. Toen ze van de bewoners dit gebouwtje (niet veel meer dan een cementen optrekje van een paar vierkante meter met een garagedeur) mocht gebruiken, kon ze nog veel meer, want velen willen meedoen. Haar eigen kinderen zijn al groot, dus ze heeft toch 'tijd zat', en ook haar man heeft zich erbij neergelegd dat ze hele dagen doorbrengt in het centro.

 

Intussen gaat haar mobiele telefoon, nog even snel wat regelen. Op het boek onder haar arm geklemd, zie ik iets staan wat ik kan ontcijferen als Inleiding in de antropologie. Nieuwsgierig vraag ik of ze studeert: ja, in deeltijd, aan de faculteit der sociale wetenschappen, ze moet zo nog naar les. Of ze het begrip agent of change al gehad heeft. Het zegt haar niets, en ik kan haar niet anders zeggen dan dat zij er één is. Een agent of change, soms wel omschreven als 'een katalysator van veranderingen', iemand die iets op gang brengt. In meerdere wetenschappen wordt dit begrip gebruikt en er worden hele projecten en zelfs bedrijven georganiseerd vanuit het concept.

 

Albertina gebruikt geen grote woorden bij wat ze doet, heeft het niet over winst of sociale investeringen, niet over God of religie. Ze doet simpelweg, en maakt met sieraden en rubberen bloemen, een klein gebaar, een groot verschil voor velen in de buurt. Haar huiskamer werd te klein, met het salaris van haar man kunnen ze samen rondkomen, dus waarom niet? Je kunt er theorieën op los laten, je afvragen of het de investering waard is, maar ze doet het. Ze laat bloemen bloeien in de favela.

 

Ik & Geloof, wat heeft dit verhaal ermee te maken? Geloof is voor mij alles wat je niet logisch kunt verklaren. Bron van inspiratie, leven en meeleven. Bloemen in de favela. En nog veel meer!

Wanneer je Bijbelse waarheden wilt ontdekken in de dingen van alledag zijn de mogelijkheden natuurlijk ongekend. Met een beetje creativiteit verbind je zelfs aan een wc-rol nog een Bijbelse moraal (wie plaatst de mooiste onderaan deze blog?). Zendelingen die ongeletterde volken willen bereiken grijpen nogal eens naar deze methode, heb ik me laten vertellen – er zijn er die de kern van het Nieuwe Testament kunnen uitleggen met behulp van slechts een appel en een peer (of wat er in de bushbush dan ook maar voorhanden is).

 

Zelf ben ik er weinig bedreven in. En toch lijkt het me wel wat, dat talent om overal een Bijbelse boodschap in te herkennen. Al was het maar voor mezelf. Hoe vergezocht of voor de hand liggend soms ook, zo'n link tussen hemel en aarde heb je af en toe gewoon nodig. Gelukkig zijn genoeg anderen wel gezegend met de gave om het evangelie dichterbij te brengen. Het enige wat ik hoef te doen, is mij met die mensen omringen (of de juiste kookboeken openslaan). Want de toepassing aanhoren en overdenken, dat lukt me dan weer wel. En soms zit daar zomaar een geweldige eyeopener tussen.

 

Tijdens een vrouwenlunch riep een spreekster een nieuwsfeit uit 2006 in herinnering – de reddingsactie voor de paarden in Marrum. Wie weet het nog? Door hoog water komen 200 paarden vast te zitten op een kwelder bij de Friese plaats Marrum. Een poging van het leger om ze met een vlot aan land te halen mislukt. Niets kan de doodsbange dieren bewegen het water in te gaan. Ze zijn ten dode opgeschreven. Tot iemand op het lumineuze idee komt om er paarden naartoe te sturen. Een groep amazones gaat er door het water op af en overtuigt de dieren ze te volgen. Binnen een kwartier is de kudde in veiligheid. 'Dus,' hoor ik de spreekster nog zo zeggen, 'wil je een paard redden, dan stuur je een paard. Wil je een mens redden, dan stuur je een mens. En dat is wat God deed bij Zijn grote reddingsoperatie. Het enige wat wij hoeven doen, is volgen.'

 

Sinds ik deze toespraak heb gehoord, kan ik geen paard in de uiterwaarden van de IJssel meer zien staan of ik denk terug aan deze moderne gelijkenis. Een bijkomstigheid van concrete voorbeelden is namelijk ook dat ze blijven hangen. In elk geval bij mij. Datzelfde geldt voor de rode poon. Denk maar niet dat ik ooit nog zo'n beest bereid zonder aan mijn verlossing te worden herinnerd. Niet dat ik die dingen vaak klaarmaak, maar door die parallel zou ik er bijna zin in krijgen. De vis heeft van zichzelf alleen weinig smaak, vermeldt het kookboek erbij. Maar daar weet ik wel wat op. Een paar bladzijden verder staat namelijk een recept voor een werkelijk zalig toetje.

 

---

 

De gelijkenis van de paarden komt van dominee Hélène Evers, dominee van de Sionskerk in Zwolle.

Als zoekend gelovige was Taizé vorig jaar voor mij een richtingaanwijzer. Ik zocht naar 'iets' met spiritualiteit, 'iets' met het christelijk geloof. Daarnaast was ik zoekend naar allerlei richtingen in mijn leven: een baan, al dan niet een relatie, een plek om te wonen, een kerk. Al die vragen en onzekerheden nam ik mee, en ik heb ze tijdens het gebed letterlijk aan de voet van het kruis gelegd. Een jaar later besef ik dat deze grote gebeden allemaal verhoord zijn! Belangrijker nog is, dat mijn zoektocht naar christelijke spiritualiteit bevestigd is het afgelopen jaar. Ik wil en durf de weg te zoeken naar God, door Jezus Christus.

 

Dit jaar in Taizé laaf ik mij aan de liederen, de muziek, de bijbelse inspiratie en gesprekken met zowel medegelovigen als anders of niet-gelovigen die hier ook (h)erkenning vinden. En ik vind bevestiging in de vragen die er blijven, maar minder belangrijk worden. Zoals één van de broeders zei: God is more a question than an answer. Te vaak heb ik gezocht naar een antwoord, en als ik dat antwoord niet zou krijgen, dan zou ik niet verder kunnen, dacht ik. Of dacht ik dogmatisch de hele Bijbel van a tot z letterlijk te moeten geloven om tot God te kunnen komen. Nu vind ik de bevestiging van mijn vragen, die er mogen zijn. De Bijbel vol verhalen: het gaat er niet om of ik ze geloof, het gaat er om wat ik met ze doe.

 

Volwassen worden ligt in het verlengde van de bevestiging van vragen. God – meer vraag dan antwoord, dat geldt ook voor mij. Er zijn niet alleen vragen van mij naar God, maar God vraagt ook juist aan mij om zijn Liefde door te geven. God is geen wondermiddel om onze problemen weg te toveren of om antwoord op al onze vragen te geven. God vraagt ook juist aan ons om mee te werken, zoals Jezus de mensen bij de bruiloft van Kana de opdracht geeft, de bakken met water te vullen (en niet ineens wijn tevoorschijn tovert). Als mens heb ik de verantwoordelijkheid om het goede te doen, het goede te zoeken in solidariteit met mijn medemens en navolging van Jezus. En wat er dan gebeurt in de zegen die Hij daarover geeft, dat is mysterie.

Dat laatste blijkt het geval – de vrouw ziet een heleboel nieuwe gezichten. En daar ben ik er één van, dus ik geef het maar meteen toe: ook ik zit hier uit nieuwsgierigheid. Een kerkdienst in de Kamper taal, dat maak je immers niet elke zondag mee. 'Pries den Eer, want IJ is best, altied trouw veur ons ewest,' hoor ik mezelf psalm 136 zingen. Import of niet, als je gewoon doet wat er in het Bukien veur de kärkdienst staat, klinkt het al gauw alsof je hier ter plekke uit de klei getrokken bent.

 

Toen ik gisteren liet vallen dat ik naar deze dienst in dialect wilde gaan, reageerde iemand: 'Dat wordt vast lachen, gieren, brullen.' Even wordt er inderdaad gegniffeld wanneer de begeleidende brassband een 'gruppien köperblaozers' wordt genoemd, maar verder is er van een stunt geen sprake. Natuurlijk is het even wennen dat God met 'je' en 'jou' wordt aangesproken – of 'ie' en 'oe', in dit geval – maar nu ik er zo bij nadenk, in welke taal gebeurt dat niet? Het Duits gebruikt ook Du, het Frans en Spaans Tu en het Engels kent het hele onderscheid tussen jij en u niet eens. Dus waarom doen wij Nederlanders eigenlijk zo formeel tegen God? Is het uit respect, of zijn we bang om Hem dichtbij te laten komen? Want dichtbij, dat komt Hij vandaag wel degelijk. Helemaal wanneer tijdens de Bijbellezing blijkt dat Hij Zelf ook over een Kamper tongval beschikt. 'Veur oe die ontzag veur mien name ebben giet de zunne op' (Maleachi 3:20).

 

Mijn gedachten dwalen af naar die vriendin die de Biebel in de Twentse sproake had aangeschaft en vertelde dat overbekende Bijbelcitaten ineens heel anders binnenkwamen nu ze die in haar streektaal las. 'Neem nou het laatste kruiswoord van Jezus. Dat kennen we allemaal als "Het is volbracht". In het Twents luidt dat "t Is doan." Kippenvel, toch?'

 

't Is doan. Ik heb mezelf de vraag nog niet gesteld wat daarvan de Kamper variant zou kunnen zijn, of het mogelijke antwoord schalt al van de kansel. 'Et is klöör.' Na de zegen bevestigen mijn grijze buurvrouw, de rest van het kerkvolk en ik dit al zingend met: 't Is klöör, 't is klöör, et is klöör' waarna dan ook echt niemand meer iets heeft toe te voegen en we met z’n allen aan een 'lekker bäkkien koffie' gaan.

 

't Is doan. 't Is klöör. Zo mooi kan plat zijn.

 

Mijn Pasen krijgt dit jaar een nieuwe betekenis.

 

Bidden en Bijbellezen in je streektaal – een gebrek aan eerbied of juist de kroon op je persoonlijke relatie met God? Wat vind jij?

Daarnaast sta ik, ruim één meter tachtig, in een rechte rode spijkerbroek, een getailleerde jas en een paars hoedje voor de kou –maar eigenlijk ook omdat het gewoon leuk is – met een hippe tas vrolijk om me heen te kijken. Je hoeft geen socioloog te zijn om te zien dat we uit een compleet verschillende wereld komen, daar samen op hetzelfde perronnetje op de Veluwe.

 

Als ze in de klas hun jas uit doen, vallen de hoofddoeken sierlijk om de schouders. Altijd mooie, gekleurde stoffen – goed gecombineerd en ruim gedrapeerd. Fatu kijkt met een kinderlijk onschuldige blik de wereld in. Is het leergierigheid? Of is ze echt nog heel jong? Moet ze wennen aan een schoolse setting? Mariana, met haar trotse, sierlijke tred – ik vermoed een prachtig figuur onder haar wijde bedekking – spreekt al aardig Nederlands en maakt grote sprongen. Amí kijkt me vaak vragend aan met haar lieve moederogen vanuit een rond gezicht als ik er weer eens een veel te moeilijke vraag uitgooi. Adamo zit altijd op gepaste afstand achterin.

 

Ze komen uit Somalië en Jemen, en zijn iets jonger dan ik. Ik ken ze van de school waar ik stage loop bij een inburgeringsklas. Zij zitten met z'n vieren in een apart groepje dat nog moet alfabetiseren. Alle vier reizen ze dezelfde richting op naar huis per trein, net als ik. Adamo gaat steevast ergens anders zitten, en wij vrouwen zitten samen in een coupé, alsof we even onderdeel van dezelfde wereld zijn. Het is niet voor niets dat ik in mijn stage niet voor een alfabetiseringsklas heb gekozen – het lijkt me zo moeilijk! Nu ik toch wekelijks min of meer gedwongen geconfronteerd word met deze doelgroep, merk ik dat ik me er echt toe moet zetten om contact te leggen. Zij willen best. Ze vragen of ik een man heb, en hoeveel kinderen. Tja, over baby's en zieke kinderen kan ik niet meepraten. Ik kom niet veel verder dan 'koud buiten' en 'hoe gaat het'. Ik merk dat ze meer zouden willen weten, maar zich belemmerd voelen in de taal. Ik ben eigenlijk gewoon doodmoe en wil alleen maar naar huis.

 

Moet ik het maar laten, en wachten tot ze meer geleerd hebben? Of moet ik mijn eigen vermoeidheid na een lange dag opzij zetten en in dat late ritje naar huis nog alles uit de kast trekken, en oprecht een simpel gesprek proberen te voeren? Als aankomend docent kan ik ervoor kiezen om me in een andere doelgroep te verdiepen, maar als mens? Hoe doe je dat, interesse tonen waar welwillendheid is, maar een beleving die mijlenver van de jouwe afstaat? Wie is je naaste? Hoe ver gaat naastenliefde? Werelden ver van elkaar verwijderd, zo dichtbij…

De Biserica Studenţilor (de 'studentenkerk') bevindt zich op nog geen tweehonderd meter van het universiteitsgebouw. Terwijl ik ervoor sta, waan ik me bijna op het Kremlin. Het pastelkleurige gebouw met de uivormige torentjes heeft dan ook een Russische oorsprong. Maar door de sprookjesachtige sfeer die het uitstraalt, zou ik ook niet raar opkijken als Aladdin ineens aan kwam zweven op een Perzisch tapijt om hier te bidden voor een voldoende. Wel even je telefoon uitzetten, waarschuwt een briefje op de deur, want 'om met God te praten, heb je geen mobieltje nodig'. Stilte, daar gaat het om. Een moment van rust en verootmoediging in het drukke studentenleven dat van feestjes, tentamens en social media aan elkaar hangt.

 

Groot is het hier niet. Hoog wel. Van onder een als sterrenhemel beschilderde nok kijken de heiligen geruststellend op de bezoeker neer. En zowaar zie ik een nerveuze student zitten – althans, zo schat ik het meisje van rond de twintig met het lange, donkere haar en het wippende voetje in. Op een krukje bij een pilaar tuurt ze met haar handen in haar schoot naar al het goud dat hier blinkt. Ik bedwing de neiging haar te vragen voor welk vak ze zich straks moet bewijzen. In plaats daarvan vraag ik me in stilte af wat God ervan vindt om bij al die studieresultaten te worden betrokken.

 

Fluisterend wend ik me tot mijn man, die mij niet voor het eerst rondleidt in zijn geboortestad en veel meer over de orthodoxe traditie weet dan ik. 'Betrekken ze Hem nou oprecht bij hun leven door deze zorgen aan Hem over te geven, of is het niet meer dan een gewoonte waarmee ze van hun zenuwen hopen af te komen?' Hij denkt even na en haalt dan zijn schouders op. 'Dat hangt toch van je intentie af? Net als bij jou en mij.' Terwijl ik het broodnuchtere antwoord samen met de geur van eucalyptus op me in laat werken, geef ik de studente op het krukje het voordeel van de twijfel en bid met haar mee voor de goede afloop.

 

Over Boekarest kun je zeggen wat je wilt. Dat het een chaotische stinkstad is, vol grauwe flats, stoffige auto's en kermende straathonden. Maar religie is hier overal om je heen, want die vele kerken bepalen ook het straatbeeld, en de deur staat altijd open. Een uitnodiging waar velen op ingaan – al is het tussen de bedrijven door, met plastic supermarkttassen in hun handen en modder aan hun schoenen. Stap binnen en vind rust in de chaos, lijken die plekken te zeggen. En dat is wat ik doe in de studentenkerk, al heb ik mijn diploma al lang en breed binnen. Als toerist die na heel wat uurtjes slenteren door deze hoofdstad zowat geen stap meer kan zetten, geldt de belofte van Isus Hristos die in een explosie van kleur boven mijn hoofd hangt vast ook voor mij. 'Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.'

 

Het meisje met het donkere haar staat op en wanneer onze blikken elkaar kruisen, glimlach ik haar bemoedigend toe. De Roemeense variant van 'toi, toi, toi' heb ik namelijk zo-even niet voorhanden.

 

---

 

Bekijk voor een mooie indruk van deze kerk en haar omgeving dit filmpje (Roemeenstalig).

Dan weer loop ik op stevig zand, met een aangenaam lichte demping. Ik wil de branding volgen en loop op mijn gevoel in een rechte lijn. De grilligheid van het strand doet me denken aan de grilligheid van het leven. Het leven is zoveel meer dan ik kan omvatten, en al loop ik vol vertrouwen rechtdoor, ik heb geen garantie voor vaste grond onder de voeten. Niets belooft mij dat ik zal kunnen blijven staan, laat staan rennen, op de baan die ik voor ogen heb.

 

Ik geloof in God, en ik denk hem ook te ervaren – soms. Maar ook geloof geeft geen garantie voor die vaste grond. Hoger dan de blauwe luchten, en de sterretjes van goud, woont de Vader in de hemel, die van alle kind'ren houdt. Dat geloof ik wel. Maar die kind'ren ploeteren soms door nat zand, of banjeren door het water om weer door te kunnen, met de vader ver buiten blikveld. Ook vergeten die kind'ren gewoon wel eens dat – veraf of dichtbij – die Vader in de hemel van ze houdt. Omhoog kijken met je voeten in de modder valt ook niet altijd mee.

 

Geloof – God is geen garantie, geen tovermiddel voor tegenslagen of antwoord op al mijn vragen. En toch kan ik niet zonder, wil ik niet zonder. Al kijk ik soms niet omhoog, Gods hemel blijft zich over mij heen buigen. Het geloof laat mij niet los, het zit in mij als een zon die er is, soms schitterend stralend, soms verborgen achter een wolk. De zon boven mijn hoofd, de stip op de horizon, een zekere bestemming, een veilig thuis.

Mensen die fronsen en pruilen en knipperen. Mensen die kuchen en mensen die zuchten. Mensen die ademhalen, door hun neus of hun mond. Mensen die blaken van gezondheid. Mensen in een rolstoel of met iets wat je niet ziet. Mensen met een kind op schoot, of de bijbel, of niets.

 

Roze mensen en wat minder roze en ook een paar donkerbruine. Mensen met ogen in allerlei kleuren. Mensen met krullen en slagen en steil haar en kroeshaar en stekeltjes of met een glanzende kale kop. Meisjes met een knot. Grijze dames met een knot. Een man met een staart. Een jongen met een hoed.

 

Mensen strak in 't pak en in hun zaterdagse kloffie. Mensen met korte en lange mouwen. Ruitjesbloezen. Blazers. Tuniekjes en jurkjes. Fleecevesten. Het Musketiershirt. Een motorjack. Mensen met gepoetste of ongepoetste schoenen. Schoenen met steunzolen. Enkellaarsjes. Snowboots. Een pump hier en daar.

 

De jeugd van tegenwoordig. Veertigers. Vijftigers. Ouden van dagen. Mensen met geluk in het spel en mensen met geluk in de liefde. Mensen met of zonder baan als het morgen weer maandag is. Koffiedrinkers en theedrinkers. Links- en rechtshandigen. Voor of tegen een eigen gebouw. Gedoopt en ongedoopt.

 

Mensen op stoelen en mensen op de tribune. Op vaste plekken of dan weer hier, dan weer daar. Mensen op het podium en mensen in het gangpad. Mensen met en zonder taak vandaag. Verkeersregelaars. Handenschudders. Kinderwerkers. Bandleden. Kosters. EHBO'ers, voor het geval dat. Iemand die het Woord van God uitlegt. Een nazorgteam. Een veiligheidsteam. Een geluidsteam. Een beamermannetje of een beamervrouwtje. Mensen die het hebben klaargezet en mensen die het gaan opruimen, tot aan de laatste matzekruimel.

 

Mensen die het breken. Mensen die het uitgieten. Mensen die het ronddelen en mensen die het aanpakken. Mensen die er iets bij zeggen en mensen die het zwijgend doorgeven. Mensen die het zonder knipperen doorslikken en mensen die ervan huilen. Mensen voor wie dit nieuw is. Mensen die niet anders kennen. Mensen met hun ogen open en mensen met hun ogen dicht.

 

Mensen met brood en mensen met wijn. Mensen die nemen en eten en gedenken en geloven. Mensen voor mij en achter mij en naast mij en met mij erbij. Mensen vandaag en elke keer weer. Totdat Hij komt.

Het is een attractie geworden, een 'must see' voor elke toerist, maar ook voor menig Braziliaan die graag met open armen op de foto gaat aan de voet van het Christusbeeld. Een van de zeven moderne wereldwonderen, een icoon van bijna 40 meter hoog, bovenop een hoge berg, uittorenend boven de miljoenenstad Rio de Janeiro. Een stad die bruist en broeit met haar ruim zes miljoen inwoners. Wie kan, wijdt zich aan voetbal of samba, carnaval, kunst of het strandtoerisme. Wikipedia meldt ook dat miljoenen mensen wonen in sloppenwijken, favelas. Favelas zijn overal, soms op slechts honderden meters van luxueuze hotels en zakenwijken. Het verschil tussen arm en rijk lijkt alleen maar groter te worden.

 

Eenmaal boven op de Corcovado loop ik in de mensenmassa mee. Aan de voeten van Jezus kijk ik met ingehouden adem uit over een metropool. Een smeltkroes van allerlei soorten bebouwing, van koloniaal tot modern, van krottenwijk tot strand, meren, een gigantische brug, een voetbalstadion. Even verder landen vliegtuigen. Daar gebeurt het allemaal, het krioelt er van menselijke activiteit. Ik kijk omhoog en zie een stralende Christus, de hete middagzon achter zijn hoofd geeft hem een stralend felle glans. Armen wijd open, een ononderbroken serene blik op de stad.

 

Ondanks alles eromheen ben ik toch onder de indruk. Cristo Redentor die met open armen boven deze stad staat. Je kunt er niet omheen. Elke dag weer staat hij daar. Je kunt het langs je heen laten gaan, of het afdoen als niet meer dan een bijzondere attractie. Ik besluit het op me af te laten komen, en me weer eens die vraag te stellen: wie is Jezus voor mij? Wat roept dit beeld in me op? Wat betekent hij voor mij? Gezondene van God, Voorbeeld, Trooster, zijn termen die het eerste in mij opkomen. Ik merk dat ik nog worstel met deze vraag. Eén ding weet ik wel. Hij staat erboven, met wijd open armen…

Een van mijn voorouders aan moeders kant, dominee Overduin uit Sliedrecht, zag het als zijn persoonlijke missie. 'Aan zang bij het orgel kan men geloofsvreugde beleven,' riep hij ooit vanaf de kansel, en wie het niet geloofde, moest op Oudejaarsavond maar eens in de tuin van de pastorie komen kijken. Van 1937 tot 1950 hield de man daar zijn bijzondere traditie in ere – al kraakte het dat het vroor of stond zijn gezin kniehoog in de sneeuw. Wat je noemt Practice what you preach.

 

Begonnen werd met 'Uren, dagen, maanden, jaren, vliegen als een schaduw heen', meldt het artikel. Daarna volgde 'Snelt dan, jaren, snelt vrij henen, met uw blijdschap en verdriet'. Besloten werd met psalm 89 vers 19: 'Gedenk o Heer, hoe zwak ik ben, hoe kort van duur'. Met andere woorden: het muzikale domineesgezin stond op de laatste dag van het jaar stil bij de betrekkelijkheid van het leven, maar herinnerde ook aan Degene die boven alle tijd staat. En daar mocht de hele buurt van meegenieten.

 

Misschien moest ik die gewoonte maar eens voortzetten, al lijk ik niet de meest aangewezen persoon. Ik woon namelijk boven; een tuin heb ik niet. Een orgel trouwens ook niet, net zomin als nageslacht dat de tweede – laat staan derde – stem kan verzorgen. Maar een gitaar ombinden kan ik wel, en ik schaam mij het evangelie niet. Wat let mij dus om maandag zodra de klok van de Bovenkerk twaalf keer slaat tussen de gillende keukenmeiden mijn gezang aan te heffen, en mijn buurtbewoners er al zingend op te wijzen dat 'geen enkele voetstap beklijft op de weg die wij betreden'? Hoe zwaar het ook mag klinken, als ik bij de regel 'Wij vinden niets bestendigs hier beneên' even naar mijn onderburen knipoog, zien zij daar vast wel de humor van in.

 

Wie weet laten ze hun zwermpotten en raketbatterijen (over vergankelijkheid gesproken) zelfs wel voor wat het is en vallen ze spontaan in. Ja! Ik zie het al gebeuren. Maken we die andere 364 dagen van het jaar slechts beleefde kletspraatjes wanneer we de oudpapierbak buiten zetten, Zalando-pakketjes voor elkaar aannemen of samen het stoepje schoonvegen, op Oudejaarsavond herinneren we elkaar voortaan aan datgene waar het echt om draait. 'Gij, gij blijft mij altijd over', klinkt het dan als één mond vanuit de Graafschap in Kampen. 'Gij blijft eindeloos mijn God!'

 

En dan een keiharde melkbusknal om het af te sluiten, natuurlijk. Want sommige Oudejaarstradities, hoe heidens ook, hou je zelfs met een liedje van Rhijnvis Feith niet tegen.

 

---

 

• Lees hier het volledige artikel in het archief van het Reformatorisch Dagblad.
• Welke rituelen rondom Oud en Nieuw hou jij er zelf op na?