'Ik ben blij dat je er bent,' zeg ik als ze haar weekendtas bij mij in de gang dropt. 'Ik heb inspiratie nodig voor mijn Sestrablogs.' Ze schiet in de lach, maar nog diezelfde avond passeren inderdaad alle hete geloofshangijzers de revue. Ondanks – of juist dankzij – haar christelijke opvoeding heeft ze een lange religieuze zoektocht achter de rug. God bestaat, daar is ze inmiddels uit, maar de kerk is een ander verhaal. Christenen die overal een antwoord op hebben, geven haar de bibbers. 'Ik hou mijn vragen wel voor me, want ik weet al precies waar ze mee op de proppen komen. En dat wil ik niet, San. Ik wil niet steeds uitkomen bij dezelfde clichés, of deel uitmaken van een groep jaknikkers. Ik wil me blijven verwonderen. Snap je?' Met een fles wijn en een pot thee binnen handbereik wordt het zomaar twaalf uur.

De volgende ochtend zitten we naast elkaar in de kerk. Het was haar idee, en het is nog een feestelijke 'vriendendienst' ook, bedoeld om zoekende gasten mee naartoe te nemen. Ik neem me voor me te laten verwonderen. Want inderdaad, hoe vaak gebeurt dat nog? Jezus werd met Kerst geboren in een stal, stierf op Goede Vrijdag aan een kruis en stond met Pasen weer op uit de dood om de hele mensheid te redden van de zonde. Ieder jaar weer, dus inmiddels is het zo klaar als een oneerbiedig klontje. De vanzelfsprekendheid waarmee ik dat evangelie aanvaard, heeft natuurlijk een mooie (want veilige en vertrouwde) kant, maar in die routine schuilt ook een gevaar van, mag ik het zeggen, sleur? En daarom zoek ik dit weekend met haar mee. Naar echtheid. Naar het wonder.

'Mooie dienst,' zegt ze als we even later onder een najaarszonnetje de Schoklandroute wandelen. 'Zoals die mimespeler de schepping uitbeeldde met de wereldbol in zijn handen…' Ik knik en zie ook weer voor me hoe een paar gemeenteleden tijdens de preek Genesis 1 probeerden te vangen op canvas. Kunst, besef ik nu, is bij uitstek geschikt om de ogen opnieuw te openen voor het oude vertrouwde. Zoals de workshop aanbiddingsdans die ik eens volgde tranen bij me losmaakte, vanwege de schoonheid van de eenvoud. 'Schrijf de naam van Jezus maar gewoon in de lucht!' Wat meer artistieke vrijheid zou nog helemaal niet zo gek zijn voor ons 'jaknikkers'. Afwijken van de gebaande paden. Loskomen van het geijkte. Step out of the box, in goed Nederlands.

'Kijk nou!' onderbreekt Anja mijn gedachten en wijst naar beneden. De binnenzool van haar rechtersneaker steekt door de neus naar buiten. 'Er zat al een gat in, maar ik dacht dat hij het nog wel even zou houden.' Niet dus, en na de eerste schrik schateren we het uit. Ze kijkt om zich heen. 'Je hebt hier in de polder zeker geen lianen?' We gaan serieus op zoek naar een stuk riet om de boel bij elkaar te binden, maar het mag niet baten. Daarom trekt ze de hele binnenzool er maar uit en wappert ermee alsof er een briefje van vijftig uit de lucht is komen vallen. Dat ze vanaf nu op haar sok over de voormalige zeebodem slentert, doet niets af aan de diepgang van onze discussie.

Nadat ik haar maandagochtend heb uitgezwaaid, vind ik zoals elke dag een Bijbeltekst in mijn mailbox. Vandaag zijn het de openingswoorden van Hebreeën 13: 'Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen ontvangen.'

Ineens kijk ik met heel andere ogen naar mijn zoekende vriendin. Dit weekend heeft ze mijn geloofsleven weer een enorme boost gegeven en me bovendien een column in de schoot geworpen. Ja, ik had zeker weten een engel over de vloer. Al had deze dan een gat in haar schoen.