Bij mijn weten had de juffrouw het Franse woord heel anders uitgesproken, maar dat was niet de reden waarom ik nog eens flink achter mijn oor krabde toen vlak daarna de bel ging. Waarom was de kermis verboden? Ik zag mezelf in een botsautootje zitten, met mijn vaders arm om mijn schouder en een joekel van een suikerspin in het vooruitzicht. De kermis was het hoogtepunt van het jaar! Had ik iets gemist?

Ja, ik had iets gemist. Want mijn ouders waren net tot geloof gekomen en door een wonderlijke speling van het lot (ook wel 'leiding' genaamd) was ik op een orthodox-christelijke school beland. Van niets naar refo, ik moet toegeven dat het even wennen was. Niet alleen de kermis, maar ook mijn geliefde kerstboom was uit den boze, zo ontdekte ik in de loop van het jaar. De meeste klasgenoten hadden ook geen kaartspel in huis. Monopoly mocht wel, maar niet op zondag, want dat was handel drijven. De nieuwe wereld bleek verdeeld in 'goed' en 'fout', en ik kon er nauwelijks chocola van maken. Maar het was zaak om dat snel te leren, want als je het ook maar enigszins verkeerd aanpakte, kon je zomaar in de hel belanden.

In een razend tempo maakte ik mezelf de nieuwe regels eigen – om een paar jaar later alweer terug bij af te zijn. Want toen ik eenmaal over de refoschutting heen keek, bleken de do’s en don’ts nog helemaal niet zo helder. Zo’n beetje iedere christen die ik tegenkwam, hield er met de Bijbel in de hand weer andere principes op na. De een had geen enkele moeite met samenwonen, maar vond roken een doodzonde; de ander droeg steevast een rok tot op de enkels, maar kocht met een gerust hart een ijsje op zondag; weer een ander dronk geen druppel alcohol, maar zei wel 'goh' en 'jeetje'. En hoe nauwlettend ik mijn nieuwe vrienden ook bestudeerde, geen van hen leek rechtstreeks op de hel af te stevenen. Hoe moest ik mijn levenspad uitstippelen als ik de brede weg niet eens van de smalle kon onderscheiden? Het WWJD-bandje om mijn pols, gekocht op de EO-jongerendag, bood helaas geen pasklare antwoorden.

Inmiddels ben ik drieëndertig, en ik heb de wijsheid nog steeds niet in pacht. Persoonlijk heb ik wel een soort van balans gevonden (zeg ik heel voorzichtig), maar waterdichte argumenten moet ik je schuldig blijven. Toen ik in contact kwam met christenen over de landsgrenzen ben ik namelijk opgehouden de verschillen te registreren. Liever concentreer ik me op wat ons bindt, en steek in mijn energie in gesprekken over de kern van het geloof. Daar is voor zover ik me kan herinneren nog nooit een kermis, kerstboom of kaartspel in voorgekomen.

Terwijl ik zo'n beetje alle kerkklokken van Kampen tegelijkertijd hoor luiden, valt mijn oog op een schip aan de IJsselkade. 'Geloof in de Here Jezus dan zult u gered worden,' vermelden blauwe koeienletters. Klare taal. Daar kan ik gelukkig wel chocola van maken.

*

Vraag: Wat is volgens jou 'goed' of 'fout' of denk je niet in die termen?