'Jullie zingen het wel, maar geloven jullie het ook?' roept ze door de oefenruimte. 'Tekstbeleving, lieve mensen.' Ze peilt ons één voor één. 'Vertel het me! Ik wil het voelen! Zing het vanuit je tenen!' De muziek wordt gestopt en na een korte stilte beginnen we weer van voren af aan. Opnieuw zetten we zo zacht mogelijk in, tot we bij het refrein meer volume mogen maken. 'I know that I can make it, I know that I can stand. No matter what my come my way, my life is in Your hands!'

Tekstbeleving. Goed dan. Ik concentreer me op de inhoud van die woorden en hun betekenis voor mij persoonlijk. 'Wat er ook gebeurt, Hij houdt mij in Zijn hand' vat ik de boodschap samen. Geloof ik dat? Met mijn hele hart? Ja hoor, daar zeg ik amen op. Met mijn tekstbeleving zit het dus wel goed.

En toch. Ik heb makkelijk praten. Want ieder huis heeft zijn kruis, maar dat van mij valt echt nog wel mee. Hoe anders is dat voor de nachtegaaltjes links en rechts van mij. Terwijl ik doorzing, trekt hun verdriet aan mij voorbij. Coriens zoontje overleed vlak voor de geboorte en ze moest nog maar kort geleden afscheid nemen van haar moeder. Corrie bleef na het ziekbed van haar man achter met drie kinderen. Hoe beleven deze vrouwen zo'n tekst dan, vraag ik me af. Hebben zij nog wel een boodschap aan clichés van het kaliber 'achter de wolken schijnt de zon'? Of zingen zij dit lied echt vanuit hun tenen?

In een opwelling besluit ik het gewoon te vragen. Via de mail, dan kunnen ze er rustig over nadenken. Willen ze er niet op ingaan, even goede vrienden. Maar van beide vrouwen krijg ik een goudeerlijk antwoord. En dat mag ik met jullie delen.

'Wat bijzonder dat je juist naar dit lied vraagt,' reageert Corien. 'Toen mijn moeder ziek was, zong ik het vaak met Jelte wiegend in mijn armen. Het klinkt misschien raar, maar misschien juist door de zwaarste dingen mee te maken, ga je in andere dingen veel meer moois zien en voelen, is mijn ervaring. Het is gewoon waar: troubles they don’t last always. Zelfs de zwaarste. Ik heb mij altijd heel erg gedragen gevoeld door mijn geloof in God. Houvast als het (weer) even moeilijk is. En het zingen is voor mij de mooiste uiting hiervan. De teksten zijn vaak zo treffend en waar. Een van de liedjes die me er bij het verlies van Lucas doorheen gesleept hebben is Yet I will praise You. Dit hebben we op zijn begrafenis gedraaid. Ook zo'n mooie tekst, waar ik in die periode veel van heb geleerd. Wat voor mij heel erg helpt, is: stoppen met het zoeken naar antwoorden. Die krijgen we in dit leven niet. Vertrouwen dat het goed komt, brengt je veel verder. Loslaten, verdriet toelaten en accepteren, anders kun je net zo goed zelf stoppen met leven. En er is nog zo veel moois om voor te leven.'

'Soms is het machtig fijn om alleen maar 'dom' te zingen, zonder te veel stil te staan bij de tekst,' vindt Corrie. 'En soms dringen alle woorden heel erg door. Als het dan niet lukt om te zingen, zing ik gewoon niet. Dat komt echt wel weer. Ik weet gewoon dat God er altijd is, of ik het voel of niet. Ik hoorde eens in een preek dat weduwen en wezen een streepje voor hebben bij God. Toen dacht ik: dat zal wel, ik red het eigenlijk best wel goed zo. Maar later bedacht ik: dat komt waarschijnlijk omdat ik een streepje voor heb! Vaak voel ik me een uithangbord van Gods trouw. Het is een grote troost te weten dat het leven hier op aarde niet het einddoel is. We zijn aan het oefenen voor later, zeker weten. Het komt allemaal goed, ooit... Tot die tijd geniet ik van (bijna) elke dag en vind ik het nog steeds leuk hier.'

Bedankt, lieve Corien en Corrie, voor jullie openhartigheid. 'My life is in Your hands' is geen cliché, weet ik nu. Daarvan vormen jullie het levend bewijs.

Een paar dagen later zingen we dit lied met het koor tijdens een kerkdienst. Terugdenkend aan het lesje tekstbeleving valt bij mij het kwartje. We mogen getuigen. Het verhaal vertellen, zoals de dirigent voor ogen had. Alle dertig met onze eigen bagage, maar vanuit dezelfde troost – dat Hij ons leven in Zijn hand houdt. Achter ons aan de wand hangt een levensgroot kruis. En wij zingen met z'n dertigen, als één veelkleurig uithangbord van Gods trouw, de sterren van de hemel. Wie daar onbewogen onder blijft, moet wel van heel goeden huize komen.