Kon ik vroeger nog wel eens fel uit de hoek komen tijdens zo’n discussie, tegenwoordig hou ik me het liefst een beetje afzijdig. Er moet toch iemand zijn die te midden van het theologisch gooi- en smijtwerk lief de kring rondkijkt en vraagt: ‘Wie wil er nog koffie?’ Dit soort gebekvecht leidt vaak alleen maar af van waar het werkelijk om gaat en dat is me de energie niet waard. Maar zelfs al ben je je van geen olifant bewust, als je er op een goede dag toch eentje tegenkomt, moet je er natuurlijk wel wat mee. Linksom of rechtsom. En daarom was ik benieuwd wat Ouweneel te zeggen had in zijn hoofdstuk over de Geest.

De Geest, ja. Een woord dat ik zelfs na jaren aan evangelische zijde nog geneigd ben uit te spreken met een zachte g. Vraag me niet waarom. Of toch maar wel. Want zoals een wijs vriendin ooit sprak: 'Elk geintje heeft zijn seintje.' En precies dat laatste wil ik achterhalen, want dat bevindt zich ergens op het scherpst van de snede.

Niet meer redeneren wilde ik, maar beleven. Daarom stapte ik ooit over van de traditionele kerk naar een evangeliegemeente. Was het daar beter? Niet per se. Maar ik voelde me er wel meer thuis. Daar kon ik me, los van dogma's of dresscodes, ongestoord uitstrekken naar Hem. Met respect, bewondering zelfs, keek ik naar medegelovigen die hierin al een stap verder waren. Zij lieten de wind vrijelijk waaien, dansten er zelfs op met hun gekleurde vlaggen. Leven door de Geest, inclusief wonderen en tekenen, dat leek mij ook wel wat.

Nu, jaren later, zou ik dus allesbehalve in een kramp moeten schieten wanneer we tijdens een kringavond gaan 'luisteren naar wat God ons te zeggen heeft'. Letterlijk. Wie dat wil, kan zich de handen laten opleggen en uit de mond van twee 'bedienaars' woorden en beelden ontvangen, linea recta van Boven. Hoe bijzonder! Wie zegt daar nou nee tegen?

Ehm… ik. Want al luisterend bekruipt mij een wirwar van gevoelens, en daar zit 'heilig ontzag' vandaag niet bij. Huiver, scepsis, en vooral verwarring zijn mijn deel. Wat gebeurt hier in vredesnaam? Is dit wel koosjer? Ik bedoel – je beroept je op de Hoogste Autoriteit. Daarmee zeg je nogal wat. Er kan van alles misgaan, met opzet of per ongeluk. Ik wíl dit geloven, dit fenomeen respecteren, zelfs wanneer er ineens een schaap doorheen blaat (echt gebeurd). Bovenal wil ik me laten vullen door de Geest. Ook opstaan en de kans grijpen. Luisteren naar Zijn stem. Maar tegelijkertijd kan ik niet wachten tot ik weer buiten sta. Op mijn fietsje zit, met mijn nuchtere kop in de wind.

Als het al een vlucht is, heb ik daar volgens Ouweneel genoeg Bijbelse argumenten voor. Maar daarmee hoor ik wel ineens weer bij de 'conservatieven', die geloven dat de Geest door het woord werkt en daarmee uit.

Con-ser-va-tief. Het woord dreunt nog lang na in mijn brein. Ben ik toch te rationeel? Klaar met beleven? Moet ik terug naar de traditionele kerk – mijn hangende pootjes gestoken in zwarte kousen?

De vragen gaan gepaard met een ongenadig gekraak.

Mijn porseleinkast barst uit zijn voegen.