Niet de stenen met de Hebreeuwse letters vragen haar eerste aandacht. Haar blik wordt vooral getrokken naar de tekst boven het toegangshek. Ze klikt het riempje van haar helm los en tuurt een tijdje naar de witte letters op het groene bord.

Merk dit wel op, o wereldling, o gij uit stof gevormde
Bekeer u en word hemeling tot Hem die u eens vormde
Bekeer u daar het is nog tijd, eer gij weer stof geworden zijt

Viermaal gebiedende wijs, ga daar maar eens aan voorbij. Het bezorgt haar letterlijk kippenvel. Haar ogen dwalen af naar de graven in het gras, maar echt zien doet ze ze niet. In haar hoofd hamert die pedante jambe. Een preek van een paar regels, die geen ruimte laat voor een tussenweg.

'Merken doe ik het echt wel,' zegt ze zomaar hardop. 'Geloof mij, ik heb aan een half woord genoeg.' Ze ritst de zakken van haar windstopper open, steekt haar handen erin en laat een maalstroom aan gedachten de vrije loop. 'Maar God…' prevelt ze na enige tijd, een stuk minder defensief nu. 'Waar gaat het over? Wat heeft het allemaal voor zin? Ik hier… en U daar. Er zit zo'n wereld tussen...' Ze houdt haar ogen open, een gebed mag dit nauwelijks heten.

Een antwoord blijft uit, dus ze springt weer in het zadel. Haar handen omklemmen het rechte stuur. Daar gaat ze, de tot stof gevormde. Steeds sneller raast ze over het asfalt, met de echo van het gedicht nog in haar oren. Daar komen twee gitaren bij, een viool valt in. Flarden van zinnen cirkelen rond onder haar helm. Archaïsmen en anglicismen wisselen elkaar moeiteloos af. Merk dit wel op… It's the same old song… Daar het is nog tijd… Dust in the wind…

Haar hartslag versnelt. Steeds meer ziet ze zichzelf van bovenaf – hoger en hoger, tot ze nog slechts een stipje is van generlei betekenis. Haar leven wordt tweedimensionaal, als die plaat van de christenreis naar de eeuwigheid. Uit alle macht duwt ze tegen de pedalen. Links, rechts. Links, rechts. Zo koerst ze door een landschap van hoop en vrees. Slalomt door een schizofreen decor. Trapt zich een weg van de wieg tot het graf. En elke kruising dwingt haar tot een keuze.

Nog nahijgend leegt ze een uur later de bidon in het fonteintje van het toilet. Dan valt haar blik op het vrouwengezicht in de spiegel. Rode wangen, van de zon en de inspanning. Droge lippen. Een paar zweterige plukken haar.

'Wie ben jij?' fluistert ze. 'Wereldling of hemeling?'

Minutenlang staart ze in haar eigen groene ogen, tot haar bonkend hart bedaart. 'Credo,' zegt ze dan hardop. Het klinkt niet eens misplaatst in deze betegelde ruimte. 'Credo,' herhaalt ze daarom, met het begin van een glimlach om haar mond.

Ze mag dan uit stof bestaan, ze is wel gevormd naar Zijn beeld.