Zo’n heldin is P voor mij. Vanaf het moment waarop het tussen ons klikte in de brugklas, hield zij mij voor wat geloven óók inhoudt. Buiten de reformatorische schooltijd wijdde ze mij bijvoorbeeld in in de wondere wereld van evangelisch Nederland. Zo kon het gebeuren dat ik plotseling tussen de uitgelaten jongeren in een tent met houten vloer stond te hossen: 'Ja, dat is mooi, mooi, mooi man, het leven dat is een groot feest (tralalalalala), mooi, mooi, mooi man, leven als een christen en vervuld zijn met de Geest!' Dat ik vervolgens heel bewust koos voor een leven met God, is mede aan dit soort momenten te danken. En dus ook aan P.

Het woord 'zuster' neem ik maar zelden in de mond, maar haar bedeel ik met een stalen gezicht die titel toe. Eigenlijk, bedenk ik schrijvenderwijs, zou zij als blogster van dit thema veel geschikter zijn dan ik. Week in week uit zou zij deze column kunnen vullen met praktische handvatten bij de Bijbel en wijze woorden waar je de dag weer mee door kunt. Bemoedigen is namelijk haar gave. Op een willekeurige ochtend kan ze je zomaar een sms'je sturen met de tekst Veel zegen vandaag! Of ze verrast je met een gezellig kaartje: 'Wees moedig en sterk! De Here God is met je, overal waar je gaat!' Wanneer haar eigen lief en leed uit verhouding raken, verzucht ze oprecht dat ze 'het maar gewoon in gebed brengt', waarna ze moedig voorwaarts gaat. En als God haar ogen opent voor de geestelijke nood onder de Roma-zigeuners, pakt ze zonder klagen haar boeltje in en begint met man en kids een nieuw leven in Oost-Europa.

Je zou verwachten dat ik een potje heb gejankt tijdens haar uitzenddienst, en ik geef toe dat ik het niet helemaal drooggehouden heb. Maar wat ik huilde, waren tranen van ontroering. Hoe vaak maak je mee dat iemand zo concreet gehoor geeft aan een roeping? 'Ik kom gauw langs!' beloofde ik. 'Laat maar weten wanneer ik je kan helpen!' Toen dat al een paar weken later aan de orde bleek, liet ik daar graag een Koninginnedag voor schieten. Via een mail met reisinstructies die afsloot met de woorden 'Geniet boven de wolken van Gods schepping!' bereikte ik haar Hongaarse voordeur en draaide een weekje mee in haar huishouden. Ik beleefde de overgang van haar gezin naar de nieuwe cultuur en maakte tijdens een indrukwekkend bezoek kennis met hun doelgroep: de allerarmsten in de nabijgelegen zigeunerdorpen. Opnieuw ben ik tot in mijn tenen geraakt door haar grenzeloze vertrouwen op haar Heer. Juist die bereidheid tot overgave maakt P tot mijn grote voorbeeld. Toen en nu. Hier en daar. En het mooist van alles: ze heeft het zelf nog steeds niet door.

'Dat ik toch vroom mag blijven,' zong ik vorige week nog tussen een menigte kerkgangers. 'Uw dienaar t'aller stond.' Maar zo’n trouwe volgeling zijn, hoe doe je dat concreet in 2012? Door naar Jezus te kijken en in Zijn voetsporen te treden, zeggen we dan. Dat is natuurlijk een nobel streven, maar ook nogal ambitieus. Daarom leg ik de lat vooralsnog ter hoogte van P. Tegen de tijd dat ik wat meer op haar lijk, zien we wel weer verder…

Wie is jouw persoonlijke geloofsheld?