Een tikkeltje onzeker loop ik de afdeling Oncologie op. Het is nog vroeg: kwart voor zeven ’s ochtends. Mijn rode stethoscoop hangt nonchalant om mijn nek. Een stuk nonchalanter dan ik mij voel. In mijn zak voor de zekerheid een boekje met labwaarden. Mijn splinternieuwe uniform netjes gestreken en nog stralend wit, schel bijna. Alsof het schreeuwt: "Ik ben nieuw!"

Een van de voordelen van in Amerika wonen is het feit dat een weekendje weg meteen wat extravaganter uitpakt dan mijn gemiddelde weekendje weg- ervaringen in Nederland. Alhoewel ik genoten heb van de hunebedden in Drenthe en ook Texel voor mij haar charme nog niet verloren heeft, merkte ik dat ik toch net een tikkeltje enthousiaster werd toen deze maand door omstandigheden plotseling bleek dat ik zowel een paar dagen naar Los Angeles als ook naar Nashville zou gaan.

Vandaag voelt het als de eerste lentedag. Ik doe de hoogstnoodzakelijke dingen aan mijn bureau en trek om vijf voor elf mijn wandelschoenen aan voor de wekelijkse afspraak met mijn buurvrouw. Dit rondje voelt anders dan de vorige keer. Het is bijna te warm voor de winterjas, ik loop met mijn sjaal in mijn handen en trek halverwege mijn haar in een staart.

Wij leren met sneltreinvaart onze buren kennen. De oorzaak is tweeledig: een gigantische sneeuwstorm afgelopen week (uren samen elkaars huis, auto en andere ongein onder de sneeuw vandaan graven verbindt) en de komst van een allerschattigst (voor het oog in ieder geval) puppy dat tegenwoordig deel van ons gezinnetje uitmaakt. Dat trekt de aandacht (lees: dat trekt de buren de huizen uit). Kon ik voorheen met moeite hun gezichten als bekenden onderscheiden, tegenwoordig weet ik meer dan mij lief is.

Ik verzamel de laatste blikjes kattenvoer uit de keukenla. Wat voorraad van het huismerk van de supermarkt dat hij altijd at. Daarnaast de nieuwste blikjes: allerlei lekkere smaakjes in klein formaat van een duur merk, in de hoop dat hij tenminste nog iets zou eten. En dat deed hij ook, een poosje.

Hoe vaak denk jij aan de hemel? Nee, niet zomaar in algemene zin ('dat is waar God is en onze overleden dierbaren met Hem'), maar écht erover nadenken? Kun jij je een levendige, op waarheid berustende, voorstelling maken van hoe het er in de hemel daadwerkelijk aan toe gaat?

Midden in de hectiek van het opzetten van een training, het afronden van een boek, de nasleep van de feestdagen en de voortrazende storm koop ik een stuk karton bij de boekhandel. Een groot stuk fotokarton, zwart en glimmend. Zelfs de verkoopster vond het mooi. Ik krijg het heelhuids en met weinig vingerafdrukken thuis en plak het aan de bovenrand van m'n laptop.

Na mijn vorige blog over mijn pas gehuwde status, leek een blog over in verwachting zijn mij dit keer wel toepasselijk. Nee, ik ben niet verwachting. Maar afgelopen week stond wel in het teken van wachten en verwachten: wachten op de komst van de baby van mijn zus (die was dus wel in verwachting), de Maya-kalender kwam tot een einde en daarmee verwachtte menigeen het einde der tijden, en door dat alles heen lieten de kerstbomen, kerststalletjes en kerstliedjes op de radio ons verwachtingsvol naar kerst uitzien.

Jarenlang had ik niets met Kerst. Meestal ging ik dwars tegen alles in en dacht rond Kerst meer aan Passie en Pasen en in het voorjaar soms juist aan Kerst. Lastig, als alle informatie die je krijgt over een ander feest gaan. Maar dit jaar gaat het anders.

Ik ben getrouwd. Vijf weken, vijf dagen en 7 uur geleden gaven wij elkaar het befaamde en ietwat beruchte jawoord. Wauw… Ik ben er nog sprakeloos van. En dat, je vermoedt het al, gebeurt niet vaak.