De jaren gaan tellen en ik ben nog niet eens begonnen met mijn tweede jeugd: ik ben nog geen veertig. Hoe cliché klinkt dit! Brrrr… maar het is echt waar. De kinderen doen het me voelen, 13 en 15 jaar oud. De dingen die ze weten - niet altijd de dingen die jij wilt dat ze weten - zijn fors. De moderne technologie heeft ook in ons huis ruimschoots zijn intrek gedaan. En niet door mijn man (is hij de enige man die niets heeft met elektronica en de MediaMarkt liever niet dan wel van binnen ziet?). Waar mijn man en ik het nog doen met hééél oude mobieltjes, lopen mijn kids met de hipste apparaten in en rond het huis.

'Ren als de atleet die wint' ( 1 Korintiërs 9:24b)

De Olympische Spelen zijn alweer achter de rug, inclusief de huldiging van de sporters. In de weken van de Olympische Spelen heeft de televisie bij ons bijna non-stop aan gestaan op 1. We hebben sportieve kinderen en ze volgen de meeste sportontwikkelingen nauwgezet. Zelf heb ik ook genoten van deze twee weken. Met grote regelmaat keek ik mee en liet ik me inspireren door de sporters.

Met de vakantie lijkt mijn tempo nog lager dan 'normaal'. Ik kom minder aan de dingen toe die ik graag doe, zoals schrijven. Vandaar dat mijn blog ook te laat verschijnt. Daar komt nog bij dat ik bedenktijd heb ik in hoe ik verder ga met mijn schrijven. Dát ik verder ga met schrijven, daar is geen twijfel over (mogelijk). Het is één van de dingen die me passen als een jas.

Ik ben dol op cadeautjes, vooral onverwachte cadeautjes. Cadeautjes zijn leuk om te krijgen, maar ik leg ze ook weer zo snel naast me neer. Ik krijg met regelmaat cadeautjes van mijn man. Voordat je jaloers wordt dat ik zo'n attente en charmante man heb die mij verwent met allerlei hebbedingen: daar is hij de man niet naar. Het gaat hier dan ook niet om elke week een bos bloemen (we zijn inmiddels bijna 16 jaar getrouwd en ik kan de bossen bloemen op één hand, misschien twee handen tellen :-) ). Het zijn cadeautjes in de vorm van brieven aan mij die ik in ons dagboek vind. Deze 'brieven' zijn echte cadeautjes.

Kom ik zomaar in het boek Rechters terecht. Ik dacht eigenlijk dat het boek 'Rechteren' heette. Zoiets als Galaten, Kronieken, Koningen, Handelingen… Rechteren. Maar het is Rechter(s). Mijn man kon me vertellen dat het eerder Richteren heette, vandaar waarschijnlijk mijn verwarring. Een rechter moet een oordeel vellen. Afgelopen dagen ben ik op de stoel van de Rechter gaan zitten. Ik moest zo nodig een oordeel over mezelf vellen. Mijn eigen rechter spelen. Wanneer ik op die stoel ga zitten, dan gaat het goed fout.

Ken jij reuzen in je leven? Reuzen die niet zomaar zijn te verslaan? Denk aan de reus Goliath. Uiteindelijk is het David gelukt om hem te verslaan. Maar een reus leg je niet zomaar even om. Wanneer we de 'reuzen' in ons eigen leven onder ogen komen, ontdekken we dat we er niet zomaar omheen kunnen. David versloeg een echte reus. David zo klein, de reus zo groot. Hij deed het vast niet alleen. En jij? Kun jij je eigen reuzen verslaan?

Wie kent ze niet: lijstjes, ofwel het maken ervan. Boodschappenlijstjes, to-do-lijstjes en wat-moet-mee-op-vakantie-lijstjes – ik gebruik ze met grote regelmaat, zo niet elke dag. Voornamelijk de to-do-lijst. Niet dat ik zo veel te doen heb en druk ben, maar meer om mezelf in beweging te houden en mezelf te stimuleren om dat wat erop staat ook daadwerkelijk uit te voeren. Zo wordt mijn huis toch nog schoon :-) en hebben we elke avond eten op tafel.

Met elke stap die ik naar buiten treed en elke voetstap die ik buiten mijn vertrouwde kring zet, is daar die vraag, die onvermijdelijke vraag. Een vraag die me jaren binnen mijn vier muren heeft gehouden, maar ook een vraag waarbij ik langere tijd niet had stilgestaan. Tot die opeens daar was: 'Wat doe jij, wie ben jij?' Ja, wat doe ik, wie ben ik?

Heb jij ook zo'n grote sleutelbos, waar je meest gebruikte en belangrijkste sleutels aan hangen? Maar waar naar alle waarschijnlijkheid ook genoeg sleutels bij zitten waarvan je geen idee meer hebt waar ze van zijn? En is je sleutelbos ook met regelmaat zoek? Bij mij wel, hoe groot deze ook is. Vaak moet ik eerst het hele huis door voor ik de deur uit kan. En in werkelijkheid heb ik maar drie tot vier sleutels nodig, en is de rest overbodig (geworden). Hoog tijd om na het schrijven van deze blog mijn sleutelbos op te schonen…

Maak het verschil of zij maakt verschil. Kreten en uitspraken die groot zijn, en waarbij ik me afvraag of dit wel zo is. Het zijn uitspraken die bij mij altijd wat irritatie oproepen. Misschien omdat ik nauwelijks ergens toe in staat ben geweest, jarenlang? En dus nauwelijks verschil kon maken?