Natuurlijk ben ik er blij mee, maar vanaf nu 'moet' ik zo doorgaan. En dat is wat me nu juist dwarszit of min of meer onrustig maakt: het moet wat zijn, mijn blog moet wat zijn, ik moet wat zijn. Of tenminste, dat is mijn interpretatie, mijn kritische innerlijke stem die van zich laat horen. Ik, die al snel de lat te hoog leg voor mezelf. Ik moet van mezelf op het niveau van 'goed voelen' blijven, met andere woorden: ga zo door! Het zelfde geldt voor mijn schrijven. Opeens moet het wat zijn. Ik heb altijd gewoon maar geschreven. Geschreven wat er in me opkwam. Nooit echt over nagedacht of het goed of fout zou kunnen zijn. Het was mijn waarheid.

Natuurlijk vind ik het fijn om aan reacties te merken dat mensen zich herkennen of dat ze bemoedigd worden. Maar dat is het dan. Op mijn eigen website kan ik er aardig mee overweg als ik geen schrijfinspiratie heb. "So be it" is wat ik me aardig eigen kan maken als het hier om gaat :-). Maar net als dat ik afgelopen weken mijn 'goed voelen'-niveau niet bleek te kunnen vasthouden - en dus voor nu even niet zo door moet gaan -, geldt op dit moment hetzelfde voor mijn schrijven voor en mijn bijdrage aan Sestra: ik mis de inspiratie.

Dus ook met mijn schrijven liever niet: ga zo door! Want dan komt er namelijk weinig op papier. Eén van de moeilijke dingen voor mij is het omgaan met druk en met verwachtingen. Of dat nu een druk is die van buitenaf me wordt opgelegd, of een druk die ik zo ervaar. Of dat ik van mezelf iets verwacht en daarbij de lat al snel te hoog leg: niet alleen je omgeving en de maatschappij leggen je een standaard aan, ook je innerlijke criticus is vaak degene die vaak meedogenloos voor jou is. Ik denk zelfs vaak nog het meest. Je leven, je werk en alles wat er nog meer op je pad komt, het moet iets zijn. Van nut, van waarde, sprankelend, gezellig, leuk, iets opbouwend of iets toevoegen: ga zo (maar) door.

Ik vind het lastig om met deze druk en/of verwachtingen van mezelf en een ander om te gaan. Het kan me vaak zo verlammen.

Wat is het toch heerlijk om bij Jezus niet aan verwachtingen te hoeven voldoen. Dat ik dit heb mogen ontdekken. Je hoeft helemaal niets te doen. Je krijgt het gratis. Genade. Onverdiende goedheid. Je hoeft alleen maar bij Hem te zijn en dan is het goed. Wat een heerlijkheid. En voor mij dan nog zo'n heerlijkheid - van een iets andere orde, dat wel - maar toch: mijn cursus dagboekschrijven die ik volg. Je schrijven hoeft niets te zijn, je hoeft geen resultaat te boeken. Je hoeft geen eindresultaat te halen. Het gaat om het proces dat bij je van binnen wordt aangewakkerd door middel van eenvoudige creatieve schrijftechnieken. Het hoeft niet goed te zijn, niet mooi of literair, grappig en zelfs niet foutloos. Daar is het niet om te doen. Het is helemaal voor jezelf. Om jezelf te leren kennen. Heerlijk toch in deze prestatiegerichte maatschappij waar alles wat moet zijn?!

Zo ga ik door. Het nieuwe jaar in. Dus toch: ga zo door!