Goddank! Dus hier zit zeker genezing, heling en verbetering in. Is dit het belangrijkste in het leven? Ik vind het wel fijn om geen klachten meer te hebben. Logisch toch? Ik heb de afgelopen jaren genezing steeds meer mogen zien als het ontdekken van de waarheid. Ontdekken wat nu het echte leven is, om zomaar te zeggen. Wie je mag zijn in Zijn ogen. Waar gaat het nu werkelijk om? Om mijn klachtenvrije bestaan óf om de relatie met Hem, wat een genezende werking heeft op een ander niveau?

Bij mij zijn veel klachten/symptomen verdwenen of op de achtergrond geraakt. Maar wanneer je nu niet geneest en er geen enkele verbetering in zicht is? Heb je dan te weinig Godsvertrouwen, is je geloof te klein? Of wanneer je terugvallen blijft houden, zoals bij mij?

Wanneer je geneest is dit geweldig mooi, en dank God ervoor. Maar kun je ook je genezing niet (meer) alleen zien in het beter worden? Genezing niet als onderwerp, maar jezelf, als 'zieke', als geliefd kind (las ik deze week ). Deze belofte geeft mij rust en vrede: je veilig weten bij Hem. Elke keer weer, hoe moeilijk het soms is. Deze genezingsbron is voor iedereen, ongeacht zijn of haar lijden, in welke omstandigheden ook.

Ik heb mijn aandoening een tijdlang als straf ervaren. "Mijn geloof is niet goed genoeg. Mijn vertrouwen in God is nihil en daarom heb ik angst." Dat is te kort door de bocht, durf ik nu te zeggen. De gedachten van een straf van God heb ik los kunnen laten, maar nog regelmatig kan ik mijn terugvallen, mijn gevoelens van depressie en angst ervaren als een falen, een gevoel van te weinig vertrouwen. Een tekst als Romeinen 8: 15 'U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven' zijn woorden die me vaak naar de strot vlogen. Nu kan ik mijn angsten, onzekerheden steeds meer zien dat ze eigen zijn aan je mens- zijn.

"Genezen worden betekent niet dat God je tot een untouchable maakt, tot een superman of-vrouw die onverstoorbaar zijn of haar weg gaat zonder verdriet of lijden - zonder dood. Genezing gebeurt binnen in ons onvolmaakte wezen, we worden 'helere' mensen - geen volmaakte. (…) de weg die je als broze of gebroken mens aflegt, is even belangrijk als het punt waar je naar uitkijkt, de genezing. Elke dag dat er een stukje van de puzzel op zijn plaats valt, is een goede dag, zelfs al overzie je het geheel nog niet. Het kan je helpen de lange weg vol te houden - of uit te houden." (Uit: Richt ons weer op, pag. 26)

De weg ergens naar toe, heb ik ervaren, is net zo belangrijk als het punt waarop je wilt zijn. Vaak wil je al ergens zijn waar je op dat moment nog niet bent. Dan ontstaat er spanning, althans bij mij. Als voorbeeld twee weken terug: een hele periode waarin het toch best goed is gegaan en dan wil je je graag zo blijven voelen. Niets mis mee natuurlijk. Op dat niveau wil je graag blijven of nog liever: beter, maar zeker niet minder. Want dit is in mijn ogen nog te vaak falen en natuurlijk gewoon balen. Maar wanneer je niet 'op niveau' kan blijven, zoals bij mij het geval was, dan wil je wel zo snel mogelijk weer op het oude niveau, van je beter voelen zien terug te komen. Daar probeer je van alles aan te doen, zonder dat je nog in het nu leeft. Hoe harder je vecht, hoe sterker de angst, althans bij mij. Er is nog zoveel meer dan alleen je genezing, of je beter voelen. Het accepteren van je gebrokenheid is genezen, helen.

Het hoeft niet, zónder deze pijn, leven hoeft niet zónder gebrokenheid. Ze willen voorkomen, ze willen verwijderen is de genade afwijzen. Ze toelaten, ze voelen, en in jouw handen leggen zónder te willen dat ze weggaat is genezen, dat is 'helen', want Jij neemt ze aan geeft er een plaats aan in je grote heilswerk. Ons verlangen naar een staat zonder pijn, zwakheid of gebrokenheid is bedrog zolang wij niet bij Jou zijn. Het is bevrijding te weten dat gebrokenheid mag zijn, niet weggenomen hoeft te worden, alleen aan Jou gegeven, voor jouw licht geplaatst en je liefde zal schijnen en alles opnemen ter verlossing van je wereld… (Uit: Richt ons weer op, 25 mei pag. 339/340).