'Een fundamentele onzekerheid over de motieven van een ander in sociale verhoudingen en de diepe, alles sturende overtuiging dat elke nabijheid van een ander uiteindelijk tot teleurstelling zal leiden. Angst en woede over de gevoelde afwijzing vergroten slechts het probleem van de borderliner.'

Vechten tegen beter weten in. Met groepen, met verbinding maken. Mijn gedachten - die ik toch aardig op een rij dacht te hebben - gingen toch flink met elkaar in botsing. Goddank is de woede, al vele maanden zo goed als verdwenen, en is de angst grotendeels behapbaar. Hoeveel winst! Steeds meer vaste bodem onder mijn voeten. Zoveel zelfs dat er dagen, weken, maanden overheen zijn gegaan voordat bovenstaand thema zich in deze mate zich weer meldde.

Ik heb verschillende keuzes overwogen, maar ik heb de keus gemaakt om te schrijven. Wederom te schrijven. Ik heb geschreven, geschreven en geschreven. Over mijn berg, die ik over wil gaan, of wat gewoon mijn berg blijft in dit aardse leven. Ook deze optie moet ik onder ogen zien: dat sommige bergen gewoon bergen blijven, hier en nu, maar ik ben weer een stapje naar boven op de berg.

'God, de Heer, is mijn kracht, hij maakt mijn voeten snel als een hinde, hij laat mij over mijn bergen gaan.' (Habakuk 3:19)

Ik vind dit zo mooi om te lezen. Er staat niet over de bergen heen, maar over mijn bergen heen. Ieder heeft zijn eigen persoonlijke berg, dat zie en hoor je om je heen, dat maak ik op uit blogs van andere blogschrijfsters. In sommige dingen herkennen we ons en is dit een gemeenschappelijke berg, maar vaak hebben we ieder nog ons persoonlijke berg. Je eigen diepe verdriet of pijn die je meedraagt. Ondanks je bergen, je moeilijke omstandigheden, kun je God loven. Hoe moeilijk ook, het kan. Ik heb het afgelopen jaren mogen ontdekken.

Al zal de vijgenboom niet bloeien,
Al zal de wijnstok niets voortbrengen,
Al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen,
Al zal er geen koren op de akkers staan,
Al zal er geen schaap meer in de kooien zijn en geen rund meer binnen de omheining-
Toch zal ik juichen voor de God die mij redt. (Habakuk 3:17-18)

Kan jij, ondanks je berg God loven of vind je dit juist (nog) moeilijk?