Wat wil ik toch nog graag van nut zijn. Wat kan ik er vaak nog maar moeilijk aan dat het niet in het doen zit, maar in het zijn. Dit merk ik elke keer weer.

Volgens mijn GGZ-behandelaar en tevens mijn DGT-behandelaar ben ik aan het vermijden. Ik had vanmiddag een afspraak staan maar had me afgemeld per mail i.v.m. een crisis waar ik nog met één been in sta. Dus volgens DGT-protocol word je dan gebeld (denk ik zo), want ja met 'borderliners' weet je het maar nooit: ze vermijden en komen vaak hun afspraken niet na, en zo. Het standaardbeeld van borderliners blijft bestaan. En daar zit natuurlijk heus wel een kern van waarheid in, ook al bestaan er - naar horen zeggen - maar liefst meer dan 400 soorten borderline. Misschien ben ik ook wel eigenwijs, maar ik volg mijn hart, ik probeer Jezus te volgen. En als ik zie hoeveel 'De Weg' me al heeft gebracht, dan ga ik graag op deze ingeslagen weg verder: de Weg, de Waarheid en het Leven.

Moeder mogen zijn is mooi, maar voor mij erg zwaar, mede door mijn problematiek. Bij mij staat in het moederschap mijn schuldgevoel, ook op dit moment nog, erg op de voorgrond. Ik weet dat ik niet schuldig ben, maar ik voel me wel schuldig.

Ik heb het besluit genomen om nu niet de Dialectische Gedragstherapie (DGT)-training te gaan volgen, een training die speciaal gericht is op borderline-problematiek, maar te vertrouwen op de weg die God met me gaat, de weg die ik nu al zo´n ruime twee jaar ben ingeslagen. Het is een moeilijke en spannende beslissing geweest, waar ik veel mee geworsteld heb. Na jarenlange worstelingen met mijn zelfbeeld, mijn (verlatings)angst, dwangmatigheid en wat al niet meer - en de daaruit voortkomende destructiviteit - treedt er steeds meer langdurige, echte, diepe rust in me. Een rust, die niet te vatten is. Dat ik dit meemaak, mee mag maken! En dat ik voor deze keuze, die ik zelf moest maken, ook de kracht en de rust vond om deze te maken.

Ik heb een aandoening. Daar kan ik en niemand wat aan doen. Maar wat er in mijn leven is gebeurd en nog steeds gebeurt, is wel van invloed op de heftigheid waarin de aandoening zich aandient.

Mijn leven, en daarmee ook het leven voor ons als gezin, is zwaar. Nu ik Jezus heb ontdekt, kan ik dat nog wel eens over het hoofd zien, omdat ik zo gelukkig ben met Jezus. Dan krijg ik wel eens terug: ja, maar je leven is wel heel zwaar, het is wel overleven.

Mooi om te zien dat er een soort van 'klein' gesprekje op gang lijkt te komen door de blogs, mijn manier waarop ik openheid probeer te geven. Mijn droom is namelijk meer openheid over borderline en andere psychische aandoeningen; in de samenleving, maar ook in kerken. Er is nog veel (voor)oordeel, volgens mij voortkomend uit onwetendheid en/of angst.

'Niet krijgen wat je wenst is soms het beste wat je kan overkomen.' Ik kwam deze uitspraak op de homepage van de Sestra-website tegen, en laat deze uitspraak nu net zo op mij van toepassing zijn. Mijn hoop op een gewoon, ‘normaal’ leven zal ik moeten opgeven. Accepteren dat ik leef met een beperking. Een emotionele kwetsbaarheid, wat je kunt vergelijken met een soort van been missen. Je moet er altijd, elke dag rekening mee houden. Leven met blijvende instabiliteit.

Ik kan enorm genieten van het eerste voorjaarszonnetje en de eerste momenten dat je even buiten kunt zitten met een kopje koffie. Helaas is deze periode weer voorbij en gaan we de donkere dagen tegemoet.Ik vind het leuk om mijn huis en tuin een beetje gezellig te maken door o.a. brocante en het zo nu en dan opknappen van oude meubeltjes. Maar mijn grootste passie is Jezus, die ik na een lange zoektocht heb teruggevonden. Hem wil ik steeds meer en meer leren kennen!