Toch merk ik dat ik het moeilijk vind om verbonden te zijn, nog meer om verbonden te blijven. Met de Ander als het goed met me gaat, en met de ander (lees: mens(en)) als het slecht of niet zo goed met me gaat. Dat we verbonden zijn in Jezus Christus, helemaal waar. Dat ik verbinding zoek, is ook helemaal juist. Ik organiseer niet voor niets ontmoetingsdagen en zeker op zo’n dag zoek je naar verbondenheid met elkaar. De verbondenheid die al gauw geproefd wordt in de (h)erkenning. Al valt het nog niet mee, om iedereen persoonlijk van hart tot hart te spreken, omdat het je op één dag gewoonweg aan tijd ontbreekt om iedereen écht te spreken. Dat heb ik de afgelopen ontmoetingsdag gemerkt. Maar ja, dat is vaak zo wanneer je een feestje organiseert. Toch heb ik wel degelijk verbondenheid ervaren, in de overeenkomsten, de herkenning van de pijn en het verdriet, maar ook in de verbondenheid met onze Hemelse Vader.

Maar verbondenheid, ofwel verbinding, voor meer dan één dag, voor meer dan één gesprek: het blijft een moeilijk punt voor me, en nog meer onder niet-lotgenoten, al ben ik er van overtuigd dat we als mensen allemaal lotgenoten van elkaar zijn in deze gebroken wereld. Maar goed, om - zomaar te zeggen - verbinding aan te gaan met 'gewone' mensen is voor mij lastig. Mijn 'teveel en tot last zijn'-gevoel blijft zich maar melden, al is het in een veel mindere mate dan ooit. Dus is er hoop! Zeker wel. Maar hoe doe je dat: contacten aangaan? Wanneer ben je teveel, wanneer kom je te dichtbij? Of wanneer neem je juist weer teveel afstand? Ik kan hier zo wiebelig in zijn. Mijn eerste reactie is spontaan, te spontaan misschien wel. Ik ben nogal direct en ik heb gemerkt dat niet iedereen hier van gediend is. Koetjes en kalfjes sla ik meestal over, maar het merendeel in deze wereld gaat hier wél over. Maar als de ander dan aardig tegen me is en contact met mij zoekt, kan het ook zomaar zijn dat ik van het toneel verdwijn. Dan komt het voor mij te dichtbij. Of dan kan ik bijna niet geloven dat iemand mij leuk of aardig vindt, en komt mijn wantrouwen snel om de hoek kijken. Mensen vertrouwen blijft een moeilijk iets voor me, mijn eerste vraag die dan bij me bovenkomt: wanneer gaan ze weer?

Het is dan ook niet altijd een kwestie van niet willen, al besef ik maar al te goed dat de ander dit zo maar zo kan interpreteren, maar gewoon domweg omdat ik niet weet hoe. En dan bedoel ik vooral het contact face-to-face, het 'eens een keer bij elkaar op de koffie komen'-contact, het 'even bellen'-contact. Wanneer bel je te veel, wanneer bel je te snel, wanneer ben je te spontaan in je uitnodiging? Ik kom ook al gauw voor de ander tot conclusie, dat het helemaal niet leuk is om bij me langs te komen. "Je hoeft echt niet hoor, alleen als je echt wilt of tijd hebt." Ik geef de ander vaak ook geen kans om liefde te geven en ik laat nog wel eens momenten van ontvangen hierin aan me voorbij gaan. Domweg omdat ik het 1) vaak niet kan voorstellen, en 2) al vooruitzie: hoe moet dat dan straks verder?

Ben ik zielig? Welnee. Heb ik een slecht zelfbeeld? Die had ik wel. Nu ik mag ervaren dat ik Gods geliefde dochter ben, kan ik zowaar met regelmaat zeggen dat ik blij met mezelf ben. Het is dit gegeven dat ik ook met bovenstaand thema, welke al zo'n beetje mijn hele leven speelt, zoveel relaxter kan omgaan. Met de afwijzing die ik misschien over mezelf afroep of met de afwijzing die je nu eenmaal in deze wereld met regelmaat te beurt valt.

Veel contacten gaan bij mij via mail, maar niet iedereen vindt dit écht contact. Het is ook geen excuus om niet live in verbinding met mensen te staan natuurlijk, dat weet ik wel. Maar voor mij is het wel één van de manieren om verbinding met mensen te maken, zoals je kunt opmaken uit mijn blogs. De ene keer kan ik vol passie en sprankelend zijn (en dit vinden de meeste mensen wel gezellig)en heb ik aan gespreksstof geen gebrek. Een andere keer weet ik gewoonweg niet wat ik moet zeggen. Niet omdat iets me niet interesseert, maar dan is de stille ik in mij aan het woord is (en dit is in deze wereld net weer wat minder in trek).

Elke dag is een verrassing: niet (meer) in wie ik ben, maar in hoe ik ben.

Ervaar jij ten diepste wie je bent?