Ogenschijnlijk heb ik weinig (traumatisch) meegemaakt in vergelijking met andere vrouwen met dezelfde problematiek. En toch voel ik me regelmatig wanhopig. Elke keer heb ik hier weer last van in die zin dat ik me schuldig voel en me ervoor schaam. Vergelijken heeft geen zin. Relativeren, daar is niets mis mee. Ieder huis heeft zijn kruis. Tel je zegeningen, elke dag. Want ze zijn er, al is het in het donker moeilijk zoeken.

Maar deze blog is er niet om je een schuldgevoel aan te praten, maar juist om je te bemoedigen: God de Vader ziet je, ongeacht je omstandigheden. Ik heb me vaak afgevraagd wie in de Bijbel ogenschijnlijk ook weinig heeft meegemaakt, maar toch zo wanhopig is en met wie ik me kan vergelijken :-). Het is een vrouw. Een vrouw met een typische vrouwenkwaal. Al twaalf jaar lijdt ze aan bloedverlies. Twaalf jaar lang, dag in dag uit menstrueren. Je moet er niet aan denken! Ik weet niet of je je na zoveel jaar nog vrouw voelt. In die tijd was je onrein, mocht je niet meedoen en stond je erbuiten. Deze vrouw had al haar geld besteed aan dokters en artsen en niets bleek te helpen. De vergelijking hierin met mij gaat enigszins op. Ook ik heb twintig jaar lang de ene hulpverlening na de andere bezocht en er heel wat tijd en geld aan gespendeerd. Niets hielp.

In Lucas 8 wordt er geschreven dat Jezus door een belangrijk man wordt geroepen om zijn doodzieke dochtertje te genezen. Maar op dat moment laat hij die man wachten, nadat Hij heeft gemerkt dat Hij is aangeraakt. Jezus neemt de tijd om stil te staan en te zien wie het is die Hem heeft aangeraakt. Aan de buitenkant - naar de uiterlijke omstandigheden - lijkt Jezus meer nodig te zijn bij de belangrijke man en zijn stervende dochtertje dan bij een vrouw die twaalf jaar aan bloedverlies lijdt. Dit kan nog wel even wachten, toch? Er zijn dringender zaken.

De vrouw vond zichzelf en/of haar probleem misschien ook niet de moeite waard in vergelijking met de man die zijn dochter aan het verliezen was. Ze was al blij om de mantel van Jezus te kunnen aanraken. Om even, even kort, haar zorgen bij Hem neer te leggen, door eventjes het puntje van zijn mantel aan te raken en verder onopgemerkt te blijven bij Jezus. Want Hij had het al zo druk met belangrijkere zaken of genezingen. Verder maar niet zeuren.

Maar Jezus staat stil. Ondanks dat Hij dringend nodig is bij een levensbedreigende situatie, ziet Hij de vrouw en neemt de tijd voor haar. Wat moet die vrouw zich schuldig hebben gevoeld dat Jezus alle tijd voor haar nam, vooral toen de mannen, de vrienden van de belangrijke man, kwamen om te zeggen dat ze te laat waren.

Uit dit verhaal wil ik leren, kan ik leren dat Jezus niet vergelijkt. Hij is en wil er zijn voor iedereen. En neemt ook jou(w probleem) serieus, in hoe jij bent en hoe jij je voelt.

Je bent zo welkom!