Wat ben ik toch enorm verstandig soms. En sentimenteel bovendien. Dat gaat niet altijd goed samen.

Het is de schuld van onze kraamverzorgster, want zij is ermee begonnen. Ze noemde mijn man Johan consequent 'papa'. "Wil papa nu even de luier verschonen?", "Wat wil papa op zijn brood?", "Is papa vandaag weer werken?" En op den duur ging ik daar in mee en nu betrap ik me erop dat ik Johan ook weleens 'papa' noem!

De vorige keer schreef ik een blog over bescherming en hoe graag ik mijn kindje wil beschermen tegen boze wolven en onweersbuien. Toen ik er over na zat te denken hoe ik dat praktisch kan doen, stuitte ik op het volgende: hoe ver ga ik eigenlijk?

Als ik mijn blog zit te tikken, vraag ik me vaak of hoe zo'n stukje op jou, lezer, overkomt. Zit je met samengeknepen billen te lezen omdat je mij zo'n ouwe zeur vindt? Of is de wetenschap dat het altijd nog erger kan best bemoedigend?

Als ik 's avond je lakentjes recht leg, zodat je lekker onder je warme dekentje kunt slapen, dan willen mijn armen jou het liefst die nacht warm houden. Als we samen met jouw wandelwagen gaan wandelen, dan wil ik die gordel zijn om jouw lichaam vast te houden.

Het was de avond voorafgaand aan mijn boekpresentatie. Mijn rode jurk hing al klaar. Er gingen een paar pittige weken aan vooraf, met onder andere veel nachtelijke poppenkast in de slaapkamer van mijn dreumes. Weinig slaap dus, iets te weinig vitamientjes, een kort lontje en een te dik kontje. Hoe zorgde ik ervoor dat ik er morgen op mijn eigen boekpresentatie toch een beetje appetijtelijk uitzag? Er lonkte een heerlijk maskertje, eigenlijk waren het er twee, en een warm bad met rozenlavendelolie. Het was wel rond middernacht, maar ik had het verdiend, vond ik.

Mijn dochter is zes maanden en dat betekent – hoera – een compleet nieuw voedselpatroon. Van alleen maar flessen melk, mag ze nu pap, fruit en warm eten. Maar als ik het babyvoedselschap in de supermarkt sta, weet ik het allemaal niet meer. Zoveel keuze, zoveel potjes, zoveel pakjes. Wat moet ik in vredesnaam kopen?

Zoals iedere moeder heb ik best wel genoeg te doen op een dag. Ik ben geen Bezig Bijtje, maar wel de hele dag bezig. Met dingen doen. Na het wakker worden volgt het aankleedcircus, een ontbijtfestijn en het kattenbakhygiënemoment.

'Mama', vraagt kleuter als ze mij in de badkamer tegen komt. 'Zit er nu ook nog melk in jouw borsten? Ik ben wel benieuwd hoe dat smaakt.' Zie hier het thema van mijn maand december. Want wist je dat 'mamma' het Latijnse woord is voor borst?

"Niet zo je bord aflikken, je bent toch geen hond?" zeg ik tegen mijn man als hij de laatste restjes curry van zijn bord likt. En met dat ik het heb gezegd, krijg ik een flashback naar vroeger. Ik zit als vijfjarig meisje aan tafel en lik mijn bakje vla tot de laatste druppel leeg. "Niet zo je bakje leeglikken", zegt mijn moeder, "je bent toch geen hond?"