Ik had vandaag een blog in moeten leveren, maar dat is helaas niet gelukt. Dat mijn blog niet geschreven is, heeft te maken met zaken als gezin, werk, huishouden, zieke kinderen, kapotte fietsen, te kleine winterjassen en dergelijke.
Zoals een echte mama betaamt voel ik me heel schuldig dat ik niet aan de verwachtingen heb voldaan, wil ik me bij deze graag uitputten in honderdduizend excuses, en hoop ik dat jullie daar bij Sestra me nog steeds aardig vinden. Het zat namelijk zo, vandaag:

Na het eten, wat een drama was omdat baby keelpijn heeft alsmede massaal doorkomende tanden en kiezen én daarenboven gezegend is met een nogal temperamentvol karakter, waardoor ze a) niet wilde eten en b) als ze al wilde eten dat aldus wenste aan te pakken dat er door haar persoonlijk een broccoliroosje uit de pan op haar bord werd gelegd en aan haar vork geprikt, waarna ze de betreffende broccoliroos eigenhandig van haar vork trok en op haar lepel legde om deze vervolgens náást haar mond te steken omdat deze actie a) nog te veel gevraagd was vandaag en ze b) werd afgeleid door het leuke figuurtje op de lepel die bij nadere inspectie dezelfde barbapapa als de dag daarvoor en de dag dáárvoor bleek te zijn, waardoor haar moeder die wars is van eigenwijze kinderen aan tafel en het motto huldigt "je eet gewoon, of je eet maar niet" deze keer door wanhoop gedreven haar baby haar eigenwijze gang liet gaan en tegelijkertijd baalde van deze vorm van moederlijke zwakheid waarvan zij voor zichzelf in het pre-kindertijdperk had gezworen dat ze zich dáár nooit schuldig aan zou maken. En dat was nog maar één hapje. Van één kind. Gelukkig was kleuter zoet en bereikten we allen heelhuids het einde van de maaltijd.

Toen iedereen in bed lag, wilde ik snel de boel opruimen om daarna lekker ontspannen met een kop koffie te gaan schrijven over de genoeglijke state of mind die "ik &mama zijn" heet.
Ik was alleen even vergeten dat ik vandaag héél veel afwas had gemaakt. Voordat alle grote pannen, brooddozen, melkbekers, vergieten en de rest van de zooi was opgeruimd was het een half uur verder.
Toen ik de muesli opruimde, zag ik dat die la wel heel erg vies was. Omdat ik geen viezerik gevonden wil worden (door bijvoorbeeld mijn eigen man) en dit nooit leuke klusjes vind, besloot ik de la meteen maar aan te pakken.
Nadat alle potjes, blikken en andere illegale elementen die deze keukenla bevolkten verwijderd waren, bleek wat extra grote schoonmaak vereist in de vorm van bijvoorbeeld het klusteren van liga’s in één doosje i.p.v. in drie verschillende handige bewaardingen.
Tijdens het schoonzuigen van deze vermaledijde keukenla, raakte de stofzuigerzak zo verstopt dat hij vervangen moest worden, wat vervolgens leidde tot een overvolle vuilnisbak, die hoognodig een sopje moest hebben, wat ik pas kon doen toen ik de was had opgevouwen omdat alle sopdoeken nog in de droger zaten en pas te voorschijn kwamen toen ik 25 handdoeken en ontelbare onderbroekjes en rompers en heel veel alleenstaande sokken in alle kleuren van de regenboog had getrotseerd.

Inmiddels zit ik met een kop koffie achter de laptop om je te mailen dat van een blog niets meer gaat komen vandaag. Het is eigenlijk al morgen namelijk. En ik moet voordat ik kan gaan slapen nog wat dingen doen, die te maken hebben met zaken als gezin, werk, huishouden, zieke kinderen, kapotte fietsen, te kleine winterjassen en dergelijke. En ik moet op mijn knieën. Om te danken voor mijn lieve kindertjes en te bidden voor nog wat meer moederlijk geduld en huishoudelijk inzicht.

Dus al die dingen ga ik nu eerst doen en nogmaals duizendmaal sorry en mijn volgende blog is weer op tijd. Let wel: Deo Volente en mits mijn kinderen braaf en mijn huishouden op orde is. Want dat weet je maar nooit.

Hartelijke groet, Pauline