'Het gebrek aan vrijheid als ze eens een week of langer bij ons zijn (tijdens vakanties), vind ik nog steeds lastig.'

'De vakanties vind ik een ramp. Ik mag dan graag mijn eigen gezin bij elkaar hebben en tijd doorbrengen met mijn man en kids en niet op mijn tenen hoeven te lopen.'

Een nieuw gezin dat samengesteld is uit verschillende culturen, mensenkinderen, wensen en ervaringen moet een nieuwe vakantiekoers uitstippelen en dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Waar gaan we heen en wat gaan we doen? Kijkt stiefmoeder uit naar een comfortabel huis met een wasmachine en vaatwasser (want moeders hebben ook vakantie), kan vader niet wachten om eens lekker een paar weken back to nature te gaan… Pakken de kinderen zoveel mogelijk dingen in met stekkers en lawaai? Stiefmoeder ziet het al voor zich: die zitten de hele vakantie aan hun beeldschermen vastgeplakt.

De stiefmoeder lijdt het meest door het lijden dat ze vreest. En nimmer op komt dagen. De stiefkinderen, die komen wel opdagen, ja. Maar die Afschuwelijke Vakantie met het Hele Stiefgezin, die valt in de praktijk meestal best wel mee. Soms is het gewoon leuk, ook dat komt voor :-). En anders bedenk je maar gewoon dat het na een week of twee weer is afgelopen.

Vaders kijken uit naar een paar weken hun eigen kroost om zich heen en geen gedoe aan de kop. Ze willen graag dat het kroost het naar de zin heeft. Hoe of wat of waar, hen maakt niet zo veel uit. Stiefmoeder ziet problemen. Ze moet haar man delen met zijn kinderen. De kinderen gedragen zich niet zoals zij zou willen. Alles is anders en ze voelt zich vaak een derde wiel aan de wagen. Ze voelt zich opgesloten in een gezinssysteem dat het hare niet is. Daar is niks ontspannends aan. De kinderen voelen aan hun water dat er spanning in de lucht hangt. Mogen ze bij moeder doen wat ze willen 'want het is vakantie', gaat stiefmoeder op de rem staan, 'want ook hier gelden de tafelmanieren'. Twee weken met papa naar Italië betekent ook: twee weken zonder mama. Gelukkig hebben ze een mobiel. Maar hoe vaker ze mama bellen, hoe chagrijniger stiefmama kijkt.

Een oplossing: wensen op tafel leggen, prioriteiten (laten) stellen, mogelijkheden bekijken en compromissen sluiten. Inventariseer waar de kinderen echt behoefte aan of zin in hebben, en regel dat voor ze. Een zwembad in de buurt, een fiets om zelf brood te kunnen halen in het dorp of een eigen tentje: super.

Dat geldt ook voor jezelf en voor je partner. Het is namelijk niet gek dat je er als stiefmoeder tegenop ziet om twee weken de drie kinderen van je partner om je hen te hebben, hoe lief je ze wel of niet vindt. Maar hij vindt het fijn om met ze op vakantie te gaan en zij willen graag een poos met hun vader rondscharrelen, net als vroeger. Dat is logisch en normaal. Gun ze dat en ga daar niet voor liggen. Neem de ruimte en neem het ervan, je hebt vakantie! Ga met je eigen kinderen iets gezelligs doen, regel een bestemming met fijne ligstoelen en neem véél boeken mee. En zoek een leuk stadje in de buurt, zodat jij lekker kunt gaan shoppen als zij krabben vangen op het strand. Iedereen blij. Het geluk zit in kleine dingen.

Last but not least: spreek met je man een vast moment op de dag af, dat 'van jullie' is. De kinderen in bed, achter de computer, naar de disco, in de zandbak of met hun eigen lekkere hapjes op een picknickkleed: jullie gaan met een wijntje en toastjes van de zonsondergang genieten, samen pizza bakken, naar het terras voor een cappuccino of de vakantiekaarten posten. De romantiek zit in kleine dingen. Ook in een stiefgezinsvakantie!

P.S. Stiefmoeders, hebben jullie tips voor elkaar? Goede of slechte ervaringen?
Mail ze mij voor het stiefmoederboek (verschijnt in het najaar bij Uitgeverij Kok) of zet ze hieronder, in een reactie.