Wat een ophef over dat koningslied! Een beetje overdreven allemaal. Toegegeven, ik vond een gedeelte van de melodie ook wel heel bekend in m'n oren klinken en de tekst vond ik een bij elkaar geraapte chaos, maar om daar nou zo'n ding van te maken… Nee.

Ik voel me een gezegend mens met mijn eigen bedrijf dat zo leuk loopt. Het zijn allang niet meer alleen bekenden en bekenden van bekenden die de weg naar mijn studio weten te vinden. Het zijn ook allang niet meer alleen dorpsgenoten, maar ook verder weg wonende Sestravrouwen met hun gezinnetjes. Zo leuk!

Zo nu en dan heb ik een goed gesprek met iemand die er verstand van heeft. Dat werkt verhelderend en ik leer ervan. Zo was één van haar tips: plan pauze in. En hoewel velen daar geen moeite mee hebben, merk ik dat dat een behoorlijk knelpunt voor me is.

Alleen al de gedachte aan de klotsende oksels, de hitte, de klamme lijven die van kleding voorzien moeten worden, het kont-aan-kont staan met andere bezwete moeders, weerhield me er steeds van. Maar het moest er toch van komen: jongste dochter staat op de wachtlijst voor zwemles.

Vorig jaar hadden we er al mee te maken, maar toen was de keus makkelijker. De oudste wist namelijk al een beetje welke richting hij op wilde en toen we op de open dag van zijn huidige school gingen kijken en we de garagegeur van het autotechnieklokaal roken en glinstering in zijn ogen zagen en het ook nog een enigszins christelijke school was, waren we om. Dit was het. En tot nu toe lijkt het een goede keus geweest te zijn.

Je hoeft de kranten maar open te slaan of naar het nieuws te luisteren en het gaat nergens anders over. Landen, banken, bedrijven… faillissement op faillissement. Crisis hier en crisis daar. Banen gaan verloren, zorgverzekeringen omhoog.

"Van wee bin jie d'r één?" wordt hier in het dorp waar ik woon nog wel eens gevraagd. Dan hoef ik alleen maar de bijnaam van mijn voorouders te noemen en de oudere mensen weten precies uit welk nest ik kom.

Het was 3 december 2012. Sneeuwvlokjes dwarrelden vanuit de grijze lucht naar beneden en bedekten de wereld. Kerstliedjes klonken uit de speakers, omdat ik ze moest oefenen voor onze medewerking met een band aan een plaatselijke kerstwandeling binnenkort. Opeens overviel me het gevoel dat het inderdaad bijna kerst is.

Lang voordat ik bij Sestra begon te bloggen, tikte ik al zeer regelmatig een blogje. Gewoon over dagelijkse dingen, m'n jonge gezin, gedachtespinsels. Het was echt een hobby en ik vond het lekker om regelmatig even tussen de bedrijven door achter de computer te kruipen om een stukje te schrijven.

Mijn vorige blog was voor mij gevoelsmatig eigenlijk over de grens van wat ik eigenlijk met de wereld wilde delen, maar toch had ik hem ingestuurd omdat ons leven nou eenmaal niet altijd 'Halleluja, loof de Heer' is.