Sommigen van jullie hebben de wandeling ook al eens gelopen op een Sestra-activiteit. Naar aanleiding van mijn roman Schaduwvlucht en het boekje Koester je hart - 40 stiltetips voor je leven (onlangs verschenen) ontwikkelde ik een minipelgrimage in drie treden van stilte. Samen lopen in de schepping, aarden, ontvankelijk wandelen, stilstaan bij je struikelingen en ontdekken wat jouw kiemkracht is.

Triest bos
Toen ik de wandeling deze keer uitzette, viel het me op wat een doods bos het eigenlijk was. Overal lagen bomen dwars over de grond. Het dode hout leek het levende te overtreffen. 'Een triest bos,' zei een deelnemer achteraf. Het was er ook niet echt stil. Een snelweg in de buurt en militairen die aan het oefenen waren, produceerden heel wat geluid. Een ideaal bos om innerlijke stilte te oefenen, in plaats van te blijven steken bij uiterlijke stilte, besefte ik. Maar zou dat in zo'n korte tijd met zoveel deelnemers gaan lukken?

Verboden
We hebben een genadige God: te midden van ruis en doodsheid wil Hij vrouwen die zich op Hem richten, aanraken! Dat bleek uit de bijzondere reacties achteraf. Maar ook ikzelf werd weer geraakt door beelden, terwijl ik dat helemaal niet had verwacht. Overal in het bos hingen hoog in de bomen vogelhuisjes, alsof God zei: 'Te midden van de struikelingen in je leven geef Ik je altijd een plek om te wonen.' Bij de tweede wandeling zag ik opeens dat er ter hoogte van de vogelhuisjes, hoog in de boom, een klein rood verbodsbordje met daarop een hondenkop hing. Die kop leek op die van een vos. Alsof God zei: 'Daar waar ik je laat wonen, is het verboden gebied voor Mijn tegenstander. Ik laat je VEILIG wonen.' Anderen vertelden verhalen over eikels, veertjes, boomschors, gebroken takken, stenen en glassplinters. Ongelofelijk hoe God een ogenschijnlijk dood bos zo kon laten spreken!

Oordeel
Afgelopen week ontving ik nog een mooie reactie van iemand. Ze vond het goed dat ik hier haar ingekorte getuigenis geef:

Ik hoorde vaker over mensen die in de natuur God ontmoeten. Dat probeerde ik wel, maar het lukte nooit. Tot deze wandeling. Thuis ging ik hem opnieuw lopen en daar ging ik, helemaal alleen. Ik vroeg Zijn zegen en al gauw kwam ik eerst mezelf tegen. Mijn oordeel over die ander. Hoe moest ik daar nu mee omgaan? Nu is het pad waar ik liep een pad, bijna bedekt met mos en blad. En ineens zag ik daar een heel klein vogelveertje liggen. Het was een schitterend gezicht. Ik raapte het veertje op, bekeek het heel aandachtig en liet het leven van dit diertje in mijn hoofd rondgaan: leefde het nog? Waarom was het dit veertje verloren? Op dat moment was het alsof God me toesprak: 'Kijk naar de vogelen des hemels. Zij zaaien niet en maaien niet en toch voedt de Hemelse Vader hen. Gaat u ze niet verre te boven?' Ik besefte dat ik me wel heel druk maak over die ander, en dat ik die ander zelden aan God overgeef om met haar te doen wat Hij wil. Bij het kruismoment kon ik dit loslaten en bevrijd verder wandelen.

Heerlijk, zo'n God!

Mirjam van der Vegt geeft stiltewandelingen voor individuele personen, groepen en bedrijven. Kijk op haar website voor meer informatie.