Mijn vader gaat een keer of vijf per jaar naar Amsterdam om daar bij een eettafelproject het eten te verzorgen voor daklozen. Gisteren was het dan zover, ik ging mee. Twee vaders en een moeder van school gingen ook mee en zo vertrokken we dus met een busje vol eten en helpers naar het Amsterdamse.

Nou woon ik in een dorp en hoewel er ook bij ons drugs en alcohol gebruikt wordt, is het toch wel een heel beetje anders in de Grote Stad. Ik voel me al onveilig bij een groepje hangjongeren, dat gevoel was toch wel een stuk erger toen we lopend naar een supermarkt gingen voor een toetje en ons in het buitenland waanden. Ik was blij dat mijn vader mee was en ik niet alleen samen met de andere moeder, Maria, op pad gegaan was.

Terwijl de mannen op het binnenplaatsje vis bakten, kookten Maria en ik de wortels, aardappels, een sausje en maakten het toetje klaar. Ondertussen kwamen de eerste daklozen binnengedruppeld. Inderdaad, sommigen waren vies, dronken, stoned en stinkend. Maar ik vond het niet eens erg. Ook keurige dametjes kwamen binnen, want dit project is niet alleen voor daklozen, maar ook voor mensen die gewoon niks te besteden hebben. De geur van een joint drong de keuken binnen en een van de eters had behoorlijk praatjes. Hij was nogal licht ontvlambaar en intimiderend, wat ik als zeer onprettig heb ervaren. Toen ik op een gegeven moment even alleen in de keuken stond, de begeleider nergens te zien, kwam hij het kleine keukentje binnen en liet met een hoop bombarie horen wat ik allemaal wel of niet moest doen. Ik haalde er gauw een visbakker bij die het vervolgens even in de gaten hield, terwijl ik nog natrillend verder ging met het eten.

De enorme pannen met eten en de grote voorraad vis gingen schoon op. Op het laatst kwam een aantal daklozen met plastic bakjes waar we nog een portie in deden. Waarschijnlijk eten ze dat vandaag op.

Ik heb me echt verbaasd. Een man leefde op straat, zag er niet uit als een zwerver, had een goede baan gehad, maar was door de recessie failliet gegaan en had niks meer. Anderen liepen echt te zwalken, beneveld door verdovende middelen. Een hele stille man met heel veel lagen kleren aan kwam als eerste binnen, ging aan een tafeltje zitten en wachtte geduldig af tot het eten klaar was. Toen hij weer wegging kwam hij de keuken in en gaf Maria en mij een handkus als dank voor het eten. Dat raakt je.

We praatten nog even na, pakten de spullen weer in en vertrokken. En sinds ons vertrek moet ik er toch steeds aan denken. Was dit iets voor mij? Ik merk dat vooral de intimiderende man een negatieve stempel heeft gedrukt op dit avontuur, maar is dat een reden om niet nog een keer te gaan? Ik denk het niet. De dankbaarheid van deze 'onaanzienlijken', het gevoel iets te betekenen voor hen die letterlijk niets hebben en het besef hoe goed wij het eigenlijk hebben in vergelijking met deze mensen, is reden genoeg om dit vaker te doen.