Bijna dertig jaar na dato kwam zijn overlijdensbericht voor mij als een klap. Afgelopen weken had ik het met een vriendin nog over mijn vroegere meester gehad. Ik vertelde hoe belangrijk hij voor mij geweest was gedurende twee jaar van mijn lagere schooltijd en dat ik nog regelmatig aan hem dacht. 'Misschien moet je hem dat eens laten weten,' opperde ze. Het leek me een goed idee, maar zoals met zoveel ideeën bracht ik hem niet direct in praktijk. Afgelopen week gebeurde er iets vreemds. Ik sloeg de krant open en bladerde bewust naar de overlijdensberichten. Dat doe ik normaal nooit en ik weet niet waarom ik het nu wel deed. En daar stond opeens in zwart-witte letters zijn naam. Na een lang ziekbed was hij overleden. Het voelde voor mij als een groot verlies. Een dag met een rouwrandje.

Waarom?
Vooral dat lange ziekbed bleef me bij. Wij waren al lang verhuisd, dus ik wist dit niet. Ik hoorde via via dat het een ziekbed van tientallen zware jaren geweest is. Hij, de meester der meesters, kwam aan de zijlijn te staan en leed daaronder. Waarom, vroeg ik me af. Waarom? Waarom juist hij? Nu ik dit opschrijf, raakt die vraag me opnieuw. Waarom moest hij zo lijden, God? Weet U nog dat:

• hij me net zo behandelde als de anderen, maar me toch liet voelen dat ik speciaal was, ook al werd ik gepest?
• ik een keer extra de stoelen op tafel mocht zetten omdat hij wist dat ik dat zo'n leuk klusje vond?
• hij de meest geweldige verhalenverteller was die ik ooit heb gehoord? Het verhaal van Ros Beiaard en de Vier Heemskinderen zal ik voor altijd onthouden.
• ik in de lerarenkamer ossenstaartsoep mocht eten omdat ik me niet lekker voelde? Sindsdien kan ik geen ossenstaartsoep meer eten zonder te denken aan meester Peek.
• hij mijn licht was in een donkere schooltijd?

Ja, natuurlijk weet U dat nog. U bent God. Ik was te laat om dit tegen hem te zeggen, dus ik hoop dat hij het in de Hemel van U zal horen. En hierbij wil ik het zelf vertellen aan al zijn nabestaanden. Al die tijd dat Martin Peek ziek op bed lag, was hij voor mij een belangrijk persoon in mijn hoofd. Misschien dacht hij dat hij niets meer kon en voelde hij zich uitgerangeerd. Maar dat was hij niet. In mijn jonge jaren heeft hij een zaadje bij mij geplant. Door alle oprechte aandacht die hij gaf, door de meeslepende verhalen die hij vertelde, leerde hij me dat het leven het waard was om te leven. Dat ik het waard was om te leven.

Krachtig
Vanavond steek ik een kaars op om deze meester te gedenken. Naast de waaromvraag die ik stel, dank ik voor wie hij mocht zijn in mijn leven. Zijn oprechte aandacht en geloof in iemand zonder zelfvertrouwen wil ik doorgeven aan andere mensen om mij heen. Zodat ook wij van deze krachtige zaadjes van hoop zullen planten in onze naaste omgeving. Hoop die een leven lang meegaat, dwars door lijden heen. Ik wens alle kinderen op school zo’n geweldige meester of juf toe.

PS 1: Als ik later in de hemel kom, wil ik het verhaal van de Vier Heemskinderen graag nog een keer van mijn vroegere meester horen!
PS 2: Ik mag in een uitzending van Nederland Zingt getuigen van die hoop: 19 februari, 09.00 uur, Ned.2