Ik zal jullie trakteren op een gebeurtenis die me heeft verbijsterd en de les die ik daaruit heb getrokken. Maaike nam mijn blog over omdat ik weer veel last heb van RSI. Afgelopen twee weken kwam daar nog een longontsteking bovenop. Mijn RSI zorgt voor migraine-aanvallen en daarvoor loop ik bij een triggerpointtherapeut. Zojuist ben ik bij hem weggelopen omdat hij iets deed dat me totaal ontstelde…

Eerst even een korte uitleg: een triggerpointtherapeut behandelt spierknopen die vastzitten door een plaatselijke dieptemassage en praat daarnaast ook met je over de trigger; de reden waarom je zo vastzit. Hij is een soort coach die je helpt daar beter mee om te leren gaan.

Deze keer stelde hij me wat vragen en liet mij antwoorden (coachen is eigenlijk heel makkelijk, had hij daarvoor nog gezegd. Gewoon de juiste vragen stellen en luisteren). Ondertussen schreef hij van alles op. Maar wat schreef hij eigenlijk op? Halverwege mijn betoog keek ik daar eens goed naar. En wat zag ik: mijn 'luisterende' coach was zijn eigen agenda aan het opschonen! Op de bladzijde daarnaast stelde hij alvast een behandelplan op voor zijn volgende patiënt! "Mag ik vragen wat je daar aan het doen bent," vroeg ik afgemeten.
Hij keek betrapt: "Ik kan heel goed multi-tasken. Praat maar gewoon verder."
"Wat zeg je?"
"Ik kan twee dingen tegelijkertijd. Wat dat betreft ben ik net een vrouw," beweerde hij terwijl hij gewoon verder schreef.
In opperste verbazing staarde ik hem aan. "Dit kun je niet menen. Ik vind dit echt respectloos."
En toen werd het stil.
Hij pakte zijn pen en wachtte. "Laten we verdergaan," zei hij tenslotte.
Ik probeerde de draad op te pakken, maar was verbijsterd. De week daarvoor hadden we het met elkaar nog over liefde en aandacht gehad, dat dit belangrijk was in de medische wereld. Terwijl ik de eerste zinnen uitsprak, voelde ik iets knappen. Ik stelde me open voor iemand die totaal geen aandacht voor mij had. Die vorige week nog grote woorden over liefde had gesproken, maar nu zijn eigen agenda belangrijker vond dan een mens die hij behandelde. Eerlijk gezegd was ik compleet van mijn stuk gebracht. Ik stond op en gaf hem een hand. "Tot ziens. Ik ben zo ontdaan door wat je net hebt gedaan dat ik nu naar huis ga. Ik blijf hier niet langer."
"Ik snap het," zei hij.
Ik hoop dat hij het echt snapte.

Aandacht
Multi-tasken is de ziekte van deze tijd en vooral vrouwen zijn er goed in. Om mijn hand in eigen boezem te steken: ik ben er erg goed in. Geleerd van huis uit. Als je naar boven loopt, sop je meteen de trap. En als je onder de douche staat, kun je die direct schoonmaken. Dat ik niet de enige ben die aan multi-tasken doet, bleek uit een gesprek dat eens met iemand voerde. "Zo, mijn huis is weer schoon," verklaarde die opgewekt aan het eind van ons gesprek. Een week later probeerde ik dat ook eens uit tijdens een telefoongesprek met een vriendin. "Wat hoor ik daar voor geluid?" vroeg ze halverwege het gesprek achterdochtig. "Ik ben de wc aan het schoonpoetsen," gaf ik toe en eigenlijk schaamde ik me diep. Toen ik het met een collega deelde, zuchtte die: "Het kan nog erger. Mijn zoon chat met anderen terwijl ik hem bel. Ik voel dat hij zijn aandacht er niet bij heeft."

Veel kunnen doen is niet erg. Als je de dingen die je doet, maar wel met aandacht doet. Dat ben ik de afgelopen maanden aan het uitproberen. Het resulteerde in een berg was (omdat ik besloot dat niet meer gelijktijdig met tv-kijken te doen), een huis dat er wat viezer uitzag dan normaal, maar een hart dat opgelucht en gelukkig was omdat het zijn aandacht aan een ding tegelijkertijd kon geven. Ook resulteerde het in een opgezegde baan! Ik ga weg bij de EO omdat ik me bezig wil houden met mijn passie en niet meer continu wil multi-tasken.

Momenteel ben ik bezig met het schrijven van een boekje over stilte; een onderwerp dat me sinds het schrijven van Schaduwvlucht niet loslaat. Eén van de veertig stiltetips die erin komen had ik al opgeschreven: stop met multi-tasken. Na het 'gesprek' met mijn triggerpointtherapeut komt er een uitroepteken achter deze tip. Jammer dat het pas in het voorjaar uitkomt. Anders had ik een heel leuk kerstcadeautje voor hem geweten…