'Oh ja, en de jongens mogen de kist beschilderen.'

Mijn eigen moeder herkent me niet meer! Dat ligt niet aan haar. Ze is slechts 70 jaar jong, heeft nog geen enkele grijze haar en is bovenal nog niet beschadigd door een nare aandoening. Nee, ze is helder en heeft me zojuist nog bij de naam genoemd. Om te vragen of ik ook suiker in de koffie heb. Dat vergeet ze dan weer wel.

'Kijk even ui-huit!' Luuk schrikt van mijn blikkerige stem, en loopt vervolgens woedend verder naar de speelhoek.

'Pápa, daar is pápa! Met een meneer!' Luuk rent naar de achterdeur, en Kyan hobbelt als een echoënde schaduw achter hem aan. Hun hysterie slaat op mij over, maar dan in negatieve zin.

"Geduld, jochie, geduld." Een uitspraak die ik meerdere keren per dag doe tegen mijn zoontje van 16 maanden. Als hij moet wachten op zijn pap, 's ochtends. Als hij moet wachten totdat ook ik mijn schoenen aan heb om naar buiten te gaan. Als hij moet wachten totdat zijn boterham is gesmeerd en in stukjes is gesneden. Met een hoop kabaal en gezeur kan hij aangeven dat hij het wachten beu is. En dan zeg ik het weer: "Geduld…" Kennelijk is geduld iets dat je moet leren, wat niet vanzelf gaat.

Daar zat ik dan weer. Voor de derde keer in mijn leven zou ik mijn zekerheid gaan zoeken bij iemand die er verstand van heeft. Tenminste, dat hoopte ik.

'Kijk naar boven!' Op het centraal station in Utrecht hangen sinds een paar maanden grote borden met deze tekst. Automatisch ben ik geneigd om op deze oproep respons te geven, door onmiddellijk naar boven te kijken. Daarbij bijna een botsing veroorzakend met een nogal gehaaste, booskijkende andere treinreiziger. Oeps, sorry! Kennelijk heeft hij het bord niet gelezen, anders had hij misschien ook omhoog staan kijken.

'Dank U, Heer, dat U in een poepluier wilde liggen.'

Ik doe het altijd erg goed op vrouwenavonden-met-thema-en-spreekster. Nouja, op die zeldzame keren dat ik daar bij ben dan.

'Brrrr, koud!' denk ik als ik de trein uitstap. 'Had ik nou mijn handschoenen maar meegenomen!' Ik trek mijn jas wat steviger om mij heen en zet de pas er goed in. Daar zal ik vast wat door opwarmen. Ik heb een hekel aan kou. Nog even een kwartiertje fietsen en dan ben ik lekker thuis. Zo dadelijk zit ik in een warm huis, met een hete kop thee in mijn handen en aangename sloffen aan.