Het beeld fascineert me: een eenzame stoet beladen kamelen, die wordt geleid door een in het zwart gehulde man. Midden in een omgeving van bruingeel gekleurd zand sjokken zij voort. Het is duidelijk dat de zon fel schijnt, er zijn nauwelijks schaduwen te zien. Nergens is een teken van leven of een beetje groen te ontdekken.

Geen vliegtuig
Stap voor stap, het lijkt zonder haast, zijn zij op weg naar hun eindbestemming. Het verbaast me dat deze foto nog helemaal niet zo lang geleden is gemaakt, ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw, of nee, het vorige millennium (dat klinkt dan wel weer lang geleden). Zouden er nog steeds mensen zijn die zo te voet door de woestijn trekken? Gaat niet alle vracht tegenwoordig met het vliegtuig of met de vrachtwagen? Het lijkt mij, als altijd haast hebbende westerling, zo zonde van de tijd om maandenlang onderweg te zijn met maar zo’n klein beetje lading. Wat inefficiënt en nutteloos! Wat zonde dat die man zijn levenstijd verdoet!

Doelgericht leven
Op mijn werk moet ik voortdurend doelen formuleren (SMART): voor projecten, voor mijn leerplan, de leerpunten voor mijn team. Ik moet aangeven wanneer ik het doel gerealiseerd wil hebben en wat daarvoor nodig is. Het mag wel tijd kosten, maar nooit te veel en het moet realistisch gepland zijn. Omslachtige omwegen moeten worden vermeden. Ik ga daarom altijd doelgericht aan de slag. Ook in christelijke kring lijkt doelgerichtheid van belang te zijn (wie kent niet de christelijke bestseller Doelgericht leven)? Het leven is immers een geschenk van God en daarom moet je je tijd zo efficiënt mogelijk besteden. Het gaat soms zo ver, dat als ik op een dag niets concreets heb gepresteerd, ik mij nutteloos voel. Het is immers zonde als je je tijd met schijnbaar nutteloze dingen verdoet? Zo leven geeft mij een haast hijgerig gevoel van 'ik doe niet genoeg en ik kom tijd te kort'.

Veertig jaar door de woestijn
En toch… God lijkt, als ik in de Bijbel lees, een ander beeld te hebben van doelen en tijdbesteding. In het verhaal van Mozes vond God het niet 'zonde van de tijd' om de Israëlieten extra rondjes door de woestijn te laten trekken. Sterker nog, God had er een doel mee. Hij wilde het volk dingen leren: over Hem, over de manier waarop we met elkaar omgaan, over geduld hebben en genoegen nemen met manna-voor-één-dag. Het volk was zo hardleers dat God het veertig jaar (!) liet ronddolen. Was dat zonde van al die mensenlevens? Kwamen zij wel tot hun doel, tot hun bestemming?

De omweg
In het verhaal over Mozes kiest God juist voor de omweg. Soms is dat kennelijk de beste weg. God hield ook van die mensen. Zijn doel was in eerste instantie niet dat ze het beloofde land zo gauw mogelijk zouden intrekken, maar dat ze Hem zouden leren kennen. Vaak landen bepaalde lessen pas als je tijd neemt om erover na te denken. Ben je dan, als je stilstaat en rust neemt, nutteloos bezig? Verre van!

Ik ben benieuwd:

• Ervaar jij dat God je weleens op een omweg leidt?
• Op welke manier neem jij rust en tijd om God te leren kennen?
• Wat zie jij als doelgericht en wat denk je dat God als doelgericht ziet?
• Heb jij weleens een manna-voor-één-dag ervaring gehad?