In de vlaag van vrijgezellenfeesten, lang geleden, heb ik me zeer welwillend opgesteld. Armband punniken, servies naaien, niets was te gek en ik onderging het allemaal een tikkie verbijsterd maar zeer blijmoedig, ter wille van de bruid en de eeuwige vriendschap. Ik giechelde heel hard, om mijn verveling te verdrijven en vooral ook om mijn wanprestaties te verbloemen. Volgens mij accepteerde iedereen mijn onvermogen en desinteresse, en men misbruikte mij wellicht om te scoren met hun eigen wel geslaagde product. Prima.

En nu is dus een nieuwe knutselvlaag komen aanwaaien. Want 30'ers hebben crea hobby's en activiteiten. Tenminste, de meeste... En ik ben graag bij 30'ers, ik hoor bij ze en geniet erg van ze. Maar ik kan ze zeer slecht volgen in hun immer opwindende uitwisselingen van mogelijke bezigheden, die ik meer als vervelend huiswerk ervaar, hoewel het gezelschap de boel natuurlijk nog wat kan opleuken. Ik voel me anders, een beetje saai. Zelf heb ik dat wel min of meer geaccepteerd. Maar ik weet niet of de rest dat ook doet. Ik wil niet kwetsen, ben als een puber zo bang om buiten 'de groep' te vallen, en doe mijn best om de afkeer van de activiteit niet mijn contact met de dame zelf te laten verpesten. Maar ik vraag me af of dat lukt. Of mijn negatieve respons niet voelt als afwijzing, of soms zelfs zo is bedoeld...

Kan mijn vriendin een rozige sprei breien zonder dat ik afhaak? Mag ik een avondje 'bankhangen met bier en nootjes' verkiezen boven een chocoladefondue met filet americain, zonder afgeserveerd te worden? Kan ik een schitterende VT Wonen-kamer oprecht bewonderen, terwijl ik mijn huis niet kan en ook niet wil stylen? Kan ik luisteren naar de laatst aangeschafte über-praktische tupperware partij of zestiende bloemetjestas, en niet per se gillend op zoek gaan naar een vrouwenclub met allemaal gelijkgezinde prutsers?

Alsof een kamer vol met schrijvende, bier drinkende, niet breiende Linda's heel lang boeiend en opbouwend zou zijn...

We kunnen verschillen, zonder dat het verhindert dat we elkaar vinden en leuk vinden. Toch? Stel ik me open voor het verhaal van de ander, ondanks haar - in mijn ogen - eigenaardigheden? Durf ik mezelf te laten zien, met al mijn gefrons en anti-frutseligheid?

Mijn theepot beschilderende vriendin lijkt mijn weigering prima te handelen, al zal ze het niet begrijpen en blijft ze me spammen. Ik bewonder haar om haar enthousiasme, lef en creativiteit. Prachtige gaven die ik niet bezit, soms benijd, en niet altijd begrijp. Maar die haar doen stralen, zodat ze anderen, maar zeker ook mij, tot zegen kan zijn!

Bijvoorbeeld met een vrolijk kopje thee ;-)

(Of speciaal voor mij borrelnootjes en een biertje op een vrouwenavond, thanx Jo!)

Als het hele lichaam oog zou zijn, waarmee zou het dan kunnen horen? Als het hele lichaam oor zou zijn, waarmee zou het dan kunnen ruiken? (...) Welnu, u bent het lichaam van Christus en ieder van u maakt daar deel van uit.