Ook ik had extra licht in huis gehaald. Drie sterren hebben we in de kamer. Niet heel Bijbels, gezien er toch echt maar 1 ster aan de hemel stond. Maar goed, mijn sterren lokken ook geen wijzen uit het Oosten, en bovendien heb ik niet 1 maar 3 koningskinderen in 3 kribjes. Drie dus. Mijn sterren zijn vooral bedoeld om licht te verspreiden in de donkere winterdagen, zoals eens de engelen deden. Samen met de 4 kaarsjes, het zelfgecreëerde kerstbos van Max en de ieniemienie kerstboom op de piano, verspreiden zij een gele gloed die de harten verzacht en mijn emoties alle ruimte geeft tot grote hoogte te stijgen. Oh, wat ben ik gelukkig! Mijn gezin is mij zo dierbaar, mijn huis is een veilige plek. Wat een warmte!

Maar als ik mijn blik richt buiten mijn knusse stal, slaat het duister mij in het gezicht. Het kindje Jezus kwam in barre tijden, maar de huidige donkerheid is ook niet mals. Wanhopige ouders bij het bedje van hun doodzieke dochtertje. Een alleenstaande moeder die haar kinderen dreigt te verliezen. Een moeder die vurig verlangt naar haar nooit geboren kind. Een vader die zijn kinderen geen brood kan geven. Gezinnen, alleenstaanden en bejaarden die niet weten dat er een God is die van ze houdt. En dan kijk ik nog maar amper mijn straat uit...

En wij plakken plastic op het raam (ja, echt!) om het zwarte gat niet te hoeven zien...

Mijn sterren blijven nog even hangen, heb ik besloten. Omdat de winter nog veel te lang duurt. En omdat het Licht van de wereld nog veel duistere plekken bereiken moet. Mijn sterren zijn de spiegels van het Licht in mij. Oké, in juli zullen ze wat weinig branduren maken, en mogen ze even uitrusten in de kelder. Maar ondanks de brandende zon op lange zomerdagen - de wens is de vader van de gedachte! - is de duisternis niet minder zwart dan op een willekeurige winterdag.

Ook in maart en augustus mag ik een licht zijn, in mijn kleine hoekje. Misschien met een lampje aan mijn ketting, i.p.v. een kruisje. Misschien met een bezoekje aan mijn buurvrouw. Misschien met een column over de liefde van Jezus. God mag het zeggen. Ik breng het dus maar bij Hem, Hij zal mijn vlam laten branden.

Het streepje plastic laten we toch maar op het raam zitten. Maar alleen omdat ons ochtendritueel nog steeds niet geschikt is voor voorbijgangers... ;-)

Het Licht, dat in Jezus zijn oorsprong vond,
schijnt in jou en mij na Kerst nog steeds,
totdat de hemel nog eenmaal openbreekt
en met Jezus voor altijd Verlichting komt!