Afgelopen mei ben ik 50 geworden. Ik verbaas me over dat getal. Het lijkt net of het niet echt is, maar mijn dochter is al bijna 5 jaar getrouwd, mijn oudste zoon zit al voor zijn derde jaar op de Uni in Utrecht en mijn jongste is toch al echt 18 jaar en net geslaagd voor de Havo. Ik ben zo’n bofkont die haar eigen tijd kan indelen. En vandaag kreeg ik het werkelijk te pakken. Het kon echt niet meer, ik heb nog kledingstukken in mijn kast die misschien 25 of 30 jaar daar liggen. Ik moest en zou mijn kast helemaal leeghalen en werkelijk streng voor mijzelf worden. Ik bedacht: als ik iets meer dan anderhalf jaar niet heb gedragen, zal ik het ook wel nooit meer willen dragen… of kunnen dragen. Alle voornemens ten spijt dat ik 'toch echt een paar kilo’s eraf wil hebben'. Ik moet eerlijk zijn. Ik zit al tijden tussen maat 42 en 44 te zwalken en eigenlijk vind ik dat helemaal best. Ik snoep niet veel, zwem twee keer in de week, geniet van het leven en van mijn eten. Wat wil ik nu eigenlijk, bovendien… wat in mijn kast ligt is werkelijk uit, helemaal echt uit.

Het zit al lang in mijn hoofd: weer gaan studeren. Al een paar jaar wil ik het zo graag. Ik mis de uitdaging in mijn werk. Maar ja, studeren, dat vraagt zo veel van je. Elke week naar school, huiswerk, en dan ook nog je huishouden en je werk erbij. Hoe doe je dat? En ik wil ook nog zoveel andere dingen.

Jij was vijf en ik was vier. We gingen samen op de step naar de kleuterschool die zo'n kleine twee kilometer verderop in ons dorp lag. Op een dag vond jij op de terugweg een zo goed als dood vogeltje. Je stopte het beestje in het mandje van je step en we gingen ervan uit dat papa en mama het beestje wel weer beter zouden maken.

Ik vroeg een vriend van me of hij de overgebleven visitekaartjes van onze Bed & Breakfast mee wilde nemen. “Ze liggen op de tafel links als je binnenkomt.” Wanneer ik hem ’s avonds spreek, vertelt hij me dat er geen visitekaartjes op de receptiebalie lagen. Had ik het woord receptiebalie laten vallen? Wat is dat toch?

“Ik vind er niets aan dat ze een weekendje weg gaat,” vertrouwt de man van mijn vriendin mij toe. “De kinderen hebben hun eigen plannen gemaakt dus ben ik alleen met de hond. Ik zal blij zijn als ze weer thuis is.” Met z’n zessen in één auto bespreken we de voordelen van het weekendje zonder mannen, en denken we dat we vreselijk gemist worden. Stiekem hopen we op sms’jes met hulpkreten, maar die blijven uit.

Een vriendinnenweekend is net een column.Het heeft een begin, een midden en een eind.