Twee van hen kregen borstkanker na de geboorte van hun vierde kindje. Beiden waren genezen. En beiden hebben nu uitzaaiingen en gaan volgens de dokters binnenkort sterven. Met pijn in lichaam en geest genieten zij van hun laatste dagen, weken, maanden samen. Hoe het verder moet met man en kinderen kunnen ze nauwelijks loslaten.

De twee andere vrouwen gaan scheiden. Samen gaat niet meer. Alleen leven en voor de kinderen zorgen is een betere optie dan de voortdurende spanning en strijd. De komende tijd worstelen ze zich door geregel en gedoe heen. Binnenkort komt er een tweede huis.

Je kunt er niks mee. Elk verhaal staat op zichzelf. Elke moeite is te groot voor een mens om te dragen. Voor een gezin. Het is de gebrokenheid die me raakt. De ene vrouw zou een moord doen voor een langer leven met haar man. De andere vrouw moet er nu voor kiezen haar (hopelijk) lange leven zonder haar man door te brengen. Vier kinderen in het ene gezin moeten toezien hoe hun moeder langzaam definitief verdwijnt. Vier kinderen in het andere gezin zien hun moeder huilen, in haar eentje, terwijl hun vader een andere plaats gaat innemen.

Elk verhaal staat op zichzelf. Maar de zwarte kant van het leven spreekt hier duidelijke taal. Zo is het niet bedoeld. Ik huil om de moeders die sterven gaan. Ik ben verdrietig om de vrouw die niet meer bij haar man blijven kan. En mijn hart doet pijn vanwege de zestien kinderen die hun veilige basis zien afbreken.

Vier vrouwen.

En dan zie ik daar die vijfde vrouw. Ze loopt elke dag drie keer een rondje met haar hond. Ze is alleen. Wil graag een man en kinderen, maar zal door misbruik en psychische stoornissen nooit dat verlangen vervuld zien worden. Ze worstelt met de zin van haar bestaan. Ze wil niet meer, omdat het leven te zwaar voor haar is.

Je kunt er niks mee.

Mijn ongepast-grappige kant is blij dat ik slechts drie kinderen heb, en geen hond. Mijn blije kant knuffelt man en kinderen, ook al is het zes uur 's ochtends. En mijn geestelijke rest knielt neer en vraagt wanneer de ellende, die begon bij Eva, eindelijk ophouden mag.

Vrouwen, vier het leven!