Technisch gezien was ik zwanger van een tweeling notabene, want er waren uiteindelijk twee embryo's (een B'tje en C'tje voor de ingewijden) teruggeplaatst. Ik heb wel wat leugentjes om bestwil moeten uitspreken om te voorkomen dat nieuwsgierige aagjes de exacte testdatum zouden weten. Fijn dat mensen meeleven, maar ze hoeven niet alle ins en outs te weten. Ik hield het daarom maar vaag: 'Over een paar weken is het duidelijk.'

Ik merkte al aan mijn lijf dat het niet de goede kant op ging en langzaam maar zeker werd het duidelijk: het is niet gelukt. De testdatum heb ik nooit gehaald want al voor die tijd was het maandverband niet aan te slepen. 'Het kan ook een innestelingsbloeding zijn', liet iemand mij weten. Nou nee; ik wist wel beter. Het was gewoon klaar, over en uit. En omdat bijna iedereen met vakantie is, kon ik het even nog voor mezelf houden. Geen zin om iedereen te moeten informeren, maar tegelijk ook het missen dat iemand er even naar informeert. De wereld draait door…

De teleurstelling en het verdriet uitten zich bij mij in frustratie en prikkelbaarheid. Op het puntje van je tong moeten bijten om te voorkomen dat je een scherpe zin eruit slingert of iemand afkat. En geen zin hebben in de lunchtijd als mijn collega's, de sufferds (sorry…), uitgebreid praten over kinderen krijgen en bevallen. Ik had het er even helemaal mee gehad op dat moment en verliet zwijgend de lunchplek (hallo, jullie weten toch van mijn situatie?!). Nee, er is wat mij betreft geen verboden onderwerp, maar om nou twintig minuten te blijven praten zonder op te merken dat ik steeds stiller werd terwijl ik normaal vrolijk meeklets… Soms verbaas je je over mensen.

Inmiddels beginnen gek genoeg de twijfels ook weer de kop op te steken nu er weer een besluit genomen moet worden: gaan we een tweede ICSI-behandeling aan of niet? Wil ik ze eigenlijk wel, kinderen? Wat haal ik me op mijn hals? Welke zorgen en welk verdriet brengt het met zich mee? Wat als mijn kind gehandicapt is? Kan ik eigenlijk wel mijn vrijheid opgeven? Hecht ik eigenlijk ook niet veel waarde aan ontwikkelingsmogelijkheden en rust? Ben ik wel echt jaloers op de afgetobde, klagende moeders die er tien jaar ouder uit zien dan ze zijn? Heb ik wel zin om bij het clubje mama’s te horen die de indruk wekken dat er niets belangrijkers is dan hun kinderen? Vind ik het niet erg lekker om 's ochtends uit te slapen? En hoe gelukkig word of ben je eigenlijk met kinderen? Hoe egoïstisch is eigenlijk om een kind te willen; alle mooie christelijke argumenten ten spijt...? Wat wil ik nu eigenlijk? En… wat wil God eigenlijk???

Soms zou ik willen dat de keuze voor mij gemaakt wordt. Soms zou ik niet willen kúnnen kiezen. Lekker naïef zwanger raken zonder er 1000x over te hebben nagedacht van tevoren. Het is de keerzijde van onze moderne tijd: steeds meer keuzes, steeds meer mogelijkheden, maar ook steeds meer keuzestress en misschien daardoor ook steeds minder zicht op Gods weg met ons!