Helaas merk ik ook hoe allergisch ik kan reageren op de goedbedoelde bijbelteksten of andere geestelijke gedachten die mensen met mij delen. Veelgehoord: "Misschien wil God een andere weg met je gaan" of iets in die trant. Of het mooie gedicht "Voetstappen in het zand" (over dat God je draagt als je het zelf niet merkt) dat op menig kaartje staat. En in de kerk wordt er hard en blij gezongen hoe groot en machtig God is en dat God alles geeft wat je nodig hebt, dat je altijd bij Hem terecht kan etc. Is er in de kerkdienst nog wel ruimte voor mensen die lijden en rouwen? Ik verlang op zo'n moment eigenlijk weer naar een zwaarmoedige lijdenspsalm op hele noten en de ingetogen sfeer die er heerst in een traditionele eredienst...

Hoe goedbedoeld de bemoedigingen ook zijn (het gebaar op zich waardeer ik erg); ik kan er soms helemaal niets mee. Soms geloof ik liever in een lot dan in een God. Want God is persoonlijk van aard (het lot niet) en daarom is het extra moeilijk te verkroppen dat Hij mijn weg leidt, maar het station 'kinderen' blijkbaar overslaat. Boosheid en teleurstelling overheersen dus mijn relatie met God... Hoewel ik het enerzijds slecht vind van mezelf dat ik zo denk, weet ik één ding: ik moet deze gevoelens en gedachten toelaten. Of ze nu waar zijn of niet, het is onderdeel van het verwerkingsproces waarin ik inzit. Het is alleen doodeng om te onderkennen (vooral naar anderen) dat dit in je omgaat...

De allermooiste reactie die ik tot nu toe kreeg van iemand toen ik haar voor het eerst vertelde over ons verdriet: ze zei even niets en ik zag de tranen in haar ogen komen. Haar reactie raakte me diep omdat ik dacht: ja, dat is wat ik fijn vind! Iemand die meehuilt. Die even niets zegt. Geen pasklaar antwoord of mooie bijbeltekst. Ook niet dat God er is ofzo. Dat zal allemaal wel, het is 100% waar misschien, maar ik wil het even niet meteen horen. Misschien is dit wat Jobs vrienden ook begrepen: lees Job 2 vers 11-13. Ze kwamen om hem te bezoeken, zagen zijn ellende, huilden en zeiden niets...

Daarom dit advies als je iemand aanhoort in nood: luister (oh zo moeilijk...), toon je emoties (als dat je lukt), bijt op je tong en slik je adviezen en bijbelteksten eerst even in!