Lotgenotencontact is erg belangrijk, heb ik gemerkt. Je deelt heel veel met elkaar; nota bene zonder elkaar ooit te hebben gezien. Ik ken de meiden onder de namen 'Djuuzie', 'Jessie', 'Gwen'en 'Leentje'. Inmiddels weet ik iets meer van ze af: in welke provincie ze wonen, welk werk ze doen, wanneer ze getrouwd zijn, etc. En een enkele foto is inmiddels ook al gedeeld. En oh, wat is het fijn om gewoon te kunnen zeggen wat je denkt/voelt zonder angst voor afkeuring, medelijden, enz. Als lotgenoten weet je als geen ander hoe het voelt als er weer een geboortekaartje op de mat valt. Of als het ziekenhuis een fout maakt waardoor de behandeling halverwege moet worden afgebroken. Of als je zus zwanger blijkt te zijn. Of als je in grote spanning afwacht of de terugplaatsing nu wel tot zwangerschap leidt. Ongeremd mag je even klagen of boos zijn en word je weer, soms tegen beter weten in, opgebeurd.

Hoe moet dat toch zijn geweest voor al die vrouwen vroeger; toen er nog geen lotgenotencontact of internet bestond? Hoe moet het toch zijn geweest voor Hanna, Sara, Elizabeth? Vrouwen uit de Bijbel die worstelden met kinderloosheid; in die tijd een grote schande. En hoe moeilijk vind ik het eigenlijk om te lezen dat Sara’s ongeloof en Zacharias' ongeloof (na Gods belofte dat er een kind zou komen) gestraft werd. God, snapt u het dan niet? Het is niet niks om kinderloos te zijn en te blijven, Heer. Is ongeloof als reactie op uw belofte zo vreemd? Nee toch?

Tot slot: ook op internet kwam ik een mooie website tegen van een jonge vrouw die kinderloos is en waarschijnlijk blijft. Ze is uitbehandeld. Ze schrijft prachtige blogs op haar pas geopende website waar heel veel vrouwen inmiddels ook hun verhaal hebben achter gelaten. Ik kan het niet laten om de site te noemen: www.moederzonderkind.nl. Een aanrader voor wie zich lotgenoot (of ervaringsdeskundig) mag noemen, maar ook voor allen die in hun omgeving te maken krijgen met kinderloosheid of vruchtbaarheidsproblemen.

Deze blog draag ik op aan alle Sara's Hanna's en Elizabeth's anno 2011.

En aan Djuuzie, Jessie, Gwen en Leentje: meiden, 2012 wordt 'ons' jaar!!