Mijn man heeft ooit al 's gezegd dat hij in geval van ziekte ziekenzalving zou overwegen. En geleidelijk aan is dit idee bij hem concreter geworden zodat we afgelopen week twee oudsten op bezoek hadden voor ziekenzalving. Na een uitleg over hoe er in de Bijbel werd omgegaan met zalving (zowel in het Oude als Nieuwe Testament) volgde een moment van bezinning en belijden van zonden en daarna een gebed waarna de zalving werd toegepast. Op vrij ontspannen wijze en zonder al te veel poespas werd dit uitgevoerd. Het was een kort maar mooi moment van samenzijn en we hebben ervaren wat het betekent dat 'als 1 lid lijdt, alle leden meelijden'.

Hoewel het de laatste tijd erg meevalt, heb ik de nodige pijnlijke, onhandige reacties moeten incasseren. Omdat ik ook een ‘missie’ voel om met het schrijven van Sestra-blogs wat meer bewustwording te creëren, wil ik jullie enkele ‘tips en tricks’ meegeven over hoe je als buitenstaander kan omgaan met een onvervulde kinderwens of kinderloosheid.

Ik heb het me vast voorgenomen: ik ga een blog schrijven die gaat over humor. Soms cynisch, soms bevrijdend en soms als middel om deze nare tijd door te komen. Ik merk wel hoe lastig het is om positief te zijn en te blijven, maar soms maak je zulke gekke of grappige dingen mee dat ik er eigenlijk om moet lachen. Omdat mijn blogs doorgaans een wat 'zwaarmoedig' karakter hebben, wilde ik ook deze kant met jullie delen. Hier een aantal gebeurtenissen waarbij humor een rol heeft gespeeld.

Mijn man en ik zijn nu 11 jaar bij elkaar waarvan 6 jaar getrouwd. Inmiddels zijn we beland in de meest moeilijke periode van onze relatie/huwelijk. De druk is enorm toegenomen en de ruzies ook. "Blijf elkaar vasthouden, hoor", zeggen bezorgde vrienden en familieleden. Ja, ik weet het… Maar juist dat "elkaar vasthouden" is het allermoeilijkste.

Oh, wat vind ik het moeilijk om over mijn geloof te schrijven. Want… dat geloof van mij is eigenlijk tot een dieptepunt gedaald. Al maanden lees ik niet meer actief in de Bijbel (ja, wel in de kerk en aan tafel) en bidden doe ik alleen maar in de vorm van gedachten die ik 'doorzend' naar boven. Het beangstigt me soms wel: ben ik op weg om mijn geloof te verliezen? Ik probeer mezelf maar voor te houden dat anderen het gebed voor mij hebben 'overgenomen' en dat het niet van mijn eigen geloof(sinspanningen) afhangt. Toch ben ik ook wel teleurgesteld in mezelf: waarom laat ik me door tegenslag zo ontmoedigen en kan ik niet volharden?

Vorige keer heb ik afgesloten met de mededeling dat er nog een kleine hoop bestaat in geval van onvruchtbaarheid bij mannen…Als ik de volgorde 'geloof, hoop en liefde' aanhoud, dan zou het dus nu over 'geloof' moeten gaan, maar dat komt de volgende keer!

Heb ik het echt gedaan?? Ja, ik heb het echt gedaan: een mailtje naar de Sestra-redactie gestuurd om mijn bijdrage te leveren aan een blog… En niet zomaar een blog. Een blog over iets wat mijn leven beheerst op dit moment; de wens om een kind te krijgen en de teleurstelling die al snel volgde…

Ok, zo ziet een schrijversblock er uit. Ik heb geen idee waar ik over moet schrijven. Er is namelijk niet veel gaande sinds mijn vorige blog. We zijn nu vooral aan het wachten totdat alles weer kan beginnen. Gelukkig is mijn cyclus weer op gang gekomen, en kunnen we met de volgende weer van start gaan. Dat wordt waarschijnlijk in januari. Maar ja, nu nog wachten.

Wow, wat een lieve en bemoedigende reacties heb ik gekregen op de vorige blog. Het doet me echt goed dat er zoveel mensen meeleven en –lezen en dat er zo’n behoefte is aan een blog met dit onderwerp. Het gaat nu goed met mij, na het schrijven van het vorige stuk leek het of er een last van mijn schouders viel. Maar het is nog niet gemakkelijk om met alles wat er gebeurd is om te gaan. Er zijn nog zoveel gevoelens waar ik me nog geen raad mee weet. En daarom trof een van de reacties mij extra. In die reactie werd gevraagd naar hoe dit alles effect heeft gehad op mijn relatie met God. Of ik ook boosheid voelde, want dat voelde zij wel.

Zo, daar ben ik weer. Het zijn heftige weken geweest met veel ervaringen en emoties. De vorige twee blogs had ik een paar weken eerder geschreven dan dat ze geplaatst waren en in de tussentijd is er veel gebeurd. In mijn vorige blog vertelde ik dat we aan het begin stonden van een behandeling. Die behandeling is nu achter de rug, ik ben ook zwanger geworden, maar na ongeveer vijf weken is de zwangerschap geëindigd in een miskraam, een enorme teleurstelling. Laat ik maar bij het begin beginnen.